Category

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

eleni kafe vrogxiko asthma mediterraneo hospitalα - Βρογχικό άσθμα: Η νόσος όλων των ηλικιών

Βρογχικό άσθμα: Η νόσος όλων των ηλικιών

By | COVID-19, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΙΚΟ

Ελένη Καφέ, Διευθύντρια Πνευμονολογικής Κλινικής Mediterraneo Hospital

Τι είναι το βρογχικό άσθμα;

Το βρογχικό άσθμα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος των αεραγωγών που οδηγεί σε στένωση των βρόγχων λόγω σύσπασης των μυών των τοιχωμάτων τους και υπερπαραγωγής βλέννης .Υπολογίζεται ότι 300 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από βρογχικό άσθμα με διαφορετικό ποσοστό από χώρα σε χώρα ενώ στην Ελλάδα πάσχει το 8,6 % του γενικού πληθυσμού.

Διακρίνεται σε:

  1. Ενδογενές: που εμφανίζεται κυρίως στα 20-40 έτη με μεγαλύτερη συχνότητα στις γυναίκες, έχει συνήθως σοβαρότερη πορεία  και μπορεί να σχετίζεται με την συνύπαρξη ρινικών πολυπόδων και ευαισθησίας  στη λήψη ασπιρίνης.
  2. Εξωγενές ή αλλεργικό βρογχικό άσθμα: αφορά στο 90 % του παιδικού βρογχικού άσθματος, σχετίζεται με την κληρονομικότητα και έχει πολύ καλύτερη έκβαση σε βάθος χρόνου. Τα 2/3 του παιδικού άσθματος υποστρέφονται στην εφηβική ηλικία και το 1/3 αυτών επανεμφανίζεται στην ενήλικη ζωή.
  3. Άσκησης: εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της άσκησης
  4. Επαγγελματικό: αποτελεί το 15% των κρουσμάτων άσθματος και προκαλείται από υλικά στο χώρο εργασίας (ξυλουργοί, κομμωτές, χημική βιομηχανία κοκ).
  5. Νυκτερινό: σχετιζόμενο με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, ορμονικούς παράγοντες.

Τα συμπτώματα του άσθματος είναι βήχας, συριγμός (γατάκια) ιδίως κατά τις νυκτερινές ώρες ή τις πρώτες πρωινές, σφίξιμο στο θώρακα, δύσπνοια και κόπωση. Μπορούν να υποχωρούν αυτόματα ή μόνο μετά από θεραπεία, ενώ παρουσιάζουν διακύμανση ως προς τον χρόνο εμφάνισης, την ένταση και τη συχνότητα τους και μπορεί να έχουν εποχικό χαρακτήρα ή να παρουσιάζονται όλο το χρόνο.

Η διάγνωση του βρογχικού άσθματος σε 5 βήματα

  1. Συμβατό ιστορικό που θέτει την υποψία βάσει συμπτωματολογίας, της εμφάνισης του υπό συνθήκες, την διακύμανση του, τους πιθανούς εκλυτικούς παράγοντες ή τη συνύπαρξη αλλεργικής ρινίτιδας, ρινικών πολυπόδων, ατοπίας.
  2. Σπιρομέτρηση. Πρόκειται για εξέταση ανώδυνη  εύκολη για ηλικίες άνω των 5 ετών με την οποία εκτιμάται η αναπνευστική λειτουργία και τεκμηριώνεται η αναστρεψιμότητα της FEV1 12% μετά την βρογχοδιαστολή ή 200 ml αύξησης της. Εναλλακτικά, χρησιμοποιείται η μέτρηση της μέγιστης εκπνευστικής ροής PEF που γίνεται με τη χρήση ροομέτρου. Μπορεί να πραγματοποιηθεί και στο σπίτι από τον ίδιο τον ασθενή για την εκτίμηση της διακύμανσης της ροής αέρα PEFR στην βίαιη εκπνοή και τη σοβαρότητα του άσθματος.
  3. Δοκιμασίες πρόκλησης αντιδραστικότητας αεραγωγών. Εφαρμόζονται  σε ασθενείς με συμβατή κλινική εικόνα, αλλά φυσιολογική αναπνευστική λειτουργικότητα. Κατά τις δοκιμασίες αυτές, εκτιμάται η απάντηση των αεραγωγών μετά έκθεση σε μεταχολίνη, ισταμίνη, μαννιτόλη ή και ψυχρό αέρα.
  4. Αλλεργικές δοκιμασίες (ειδικά IGE RAST,SKIN PRICK TEST), όταν τίθεται η υποψία ευαισθησίας σε αλλεργικούς παράγοντες.
  5. Έλεγχος συνύπαρξης με τις εξής καταστάσεις:
    Νόσους ανωτέρων αεραγωγών (παραρινοκολπίτιδα, αλλεργική ρινίτιδα κ.ο.κ.),
    Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Πολύ σημαντικός ο διαχωρισμός της αλληλοεπικάλυψης (overlap) ΧΑΠ και βρογχικού άσθματος, διότι η πρόγνωση είναι βαρύτερη.
    Γαστροοισοφαγική παλινδρόμιση. Το άσθμα μπορεί να προκαλέσει ΓΟΠ λόγω των μεταβολών της ενδοθωρακικής πίεσης από την απόφραξη ή λόγω κάποιων αντιασθματικών φαρμάκων και αμφίδρομα η ΓΟΠ μπορεί να προκαλέσει σύσπαση βρόγχων νευρογενώς ή λόγω φλεγμονής. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών αναφέρει συμπτωματολογία ΓΟΠ.
    Σύνδρομο Απνοιών – Υποπνοιών κατά την διάρκεια του ύπνου.
    Παχυσαρκία και άσθμα που αποτελεί ξεχωριστή οντότητα με αυξημένη συστηματική φλεγμονή και αντίσταση στην αντιασθματική αγωγή.
    Ψυχικές διαταραχές όπως άγχος, κατάθλιψη και διαταραχές πανικού επίσης συνυπάρχουν συχνά είτε ως συνέπεια είτε ως παράγοντας πρόκλησης ασθματικών κρίσεων. Αυτή η κατηγορία ασθενών μπορεί να μην αξιολογεί ορθά τα συμπτώματα της και η ρύθμιση της νόσου να αποτελεί πρόβλημα.
    Στην Τρίτη Ηλικία επίσης η καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να μιμείται βρογχικό άσθμα και πρέπει να γίνεται επίσης σωστή διάγνωση.

covid hap mediterraneo hospital - Βρογχικό άσθμα: Η νόσος όλων των ηλικιών

Σταδιοποίηση άσθματος

Οι επαγγελματίες στον τομέα της υγείας χρησιμοποιούμε τον όρο έλεγχος του βρογχικού άσθματος για να αναφερθούμε στην διαχείριση των συμπτωμάτων της νόσου και τον όρο σοβαρότητα της νόσου για να περιγράψουμε τη δυσκολία μας να ελέγξουμε τη νόσο.

Με βάση λοιπόν τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες για το άσθμα (CLOBAL INITIATIVE FOR ASTHMA, GINA)  το άσθμα ταξινομείται σε ελεγχόμενο άσθμα, μερικώς ελεγχόμενο άσθμα και μη ελεγχόμενο άσθμα, ανάλογα με το επίπεδο των συμπτωμάτων.

Στόχοι μετά τη διάγνωση του άσθματος και τη σταδιοποίηση είναι η επίτευξη του ελέγχου των συμπτωμάτων και η βελτιστοποίηση της ποιότητας ζωής σε βαθμό ώστε να έχουμε μια φυσιολογική καθημερινότητα με δύο βήματα: την κατάλληλη φαρμακευτική  αγωγή και την αποφυγή εκλυτικών παραγόντων όπως είναι: α) Tο κάπνισμα (ενεργητικό ή παθητικό) το οποίο θεωρείται υπεύθυνο για την ανάπτυξη βρογχικής υπεραντιδραστικότητας, για την επιδείνωση της αναπνευστικής λειτουργίας και αυξάνει τον κίνδυνο απόκτησης σοβαρού άσθματος, β) Η έκθεση σε αερομεταφερόμενα αλλεργιογόνα (σκόνη, γύρεις, τρίχωμα ζώων, υγρασία) σε ατοπικά άτομα, τα υψηλά επίπεδα ρύπων και οι λοιμώξεις του αναπνευστικού ιδίως οι ιογενείς. Η ατοπία συχνά επηρεάζει την αντίδραση ενός ασθενούς στις ιώσεις και αντίστοιχα οι ιογενείς λοιμώξεις είναι υπεύθυνες για την ανάπτυξη βρογχικής υπεραντιδραστικότητας. Αντιγριπικός εμβολιασμός πρέπει να γίνεται κάθε φθινόπωρο όταν γίνεται χρήση εισπνεομένων φαρμάκων και αντενδείκνυται μόνο αν υπάρχει αλλεργία στο αυγό ή κάποια άλλα συστατικά του εμβολίου. Εκτός από τις ιογενείς λοιμώξεις εμπλέκονται κι άλλοι λοιμογόνοι παράγοντες όπως Mycoplasma Pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, μύκητες κ.ο.κ.

Αντιμετώπιση βρογχικού άσθματος και νεότερες θεραπείες

Κάθε ασθενής χρειάζεται εξατομικευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση από ειδικό ιατρό, τον Πνευμονολόγο, διότι όπως προαναφέρθηκε η συμπτωματολογία, η συχνότητα εμφάνισης και η βαρύτητα της νόσου διαφέρει μεταξύ των ασθενών. Η θεραπεία του άσθματος περιλαμβάνει

  1. Ανακουφιστικά φάρμακα, ήτοι β2 διεγέρτες ή και αντιχολινεργικά ταχείας έναρξης δράσης και βραχείας διάρκειας δράσης (4-6 ώρες).
  2. Ρυθμιστικά φάρμακα. Τα φάρμακα αυτά έχουν σαν σκοπό την πρόληψη εμφάνισης συμπτωματολογίας και παροξυσμών μέσω της εξάλειψης ή μείωσης της φλεγμονής των αεραγωγών. Χορηγούνται 1-2 φορές την ημέρα και είναι τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή με ή χωρίς εισπνεόμενους β2 διεγέρτες μακράς διάρκειας. Εναλλακτικά ή συμπληρωματικά φάρμακα είναι τα εισπνεόμενα αντιχολινεργικά, το αντιλευκοτριένιο μοντελουκάστη, η θεοφυλλίνη , η χορήγηση συστηματικών κορτικοστεροειδών σε παροξυσμούς  για μικρά χρονικά διαστήματα.
  3. Τα τελευταία χρόνια μπήκαν στην θεραπευτική μας φαρέτρα νεότεροι θεραπευτικοί παράγοντες τα Μονοκλωνικά Αντισώματα, για το σοβαρό, επίμονο, μη ελεγχόμενο αλλεργικό βρογχικό άσθμα, όπως είναι τα μονοκλωνικά αντισώματα εναντίον της IGE ανοσφαιρίνης (OMALIZUMAB) που χορηγείται 1-2 φορές το μήνα υποδορίως και για το σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα οι αναστολείς της IL-5 (MEPOLIZUMAB & BENRALIZUMAB) ανά μήνα ή δίμηνο υποδορίως με εκπληκτικά αποτελέσματα.
  4. Συμπληρωματικά, συστήνεται δίαιτα πλούσια σε λαχανικά και φρούτα και σε κάποιους συστήνεται αποφυγή τροφών (πχ γάλα, αυγά, ψάρια, θαλασσινά, ξηροί καρποί, συντηρητικά) που λόγω αλλεργιών ενδεχομένως να επιδεινώσουν το άσθμα.
  5. Η απώλεια βάρους σε υπέρβαρα – παχύσαρκα άτομα βελτιώνει σημαντικά την αναπνευστική λειτουργία και τον έλεγχο του άσθματος όπως και η ένταξη της τακτικής άσκησης στην καθημερινότητα των ασθενών.

1stpage 2 - Βρογχικό άσθμα: Η νόσος όλων των ηλικιών

Βρογχικό άσθμα και COVID-19

Οι ασθενείς με μέτριο και σοβαρό βρογχικό άσθμα ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες για νόσηση από κορωνοϊό. Όπως οποιαδήποτε ιογενής λοίμωξη μπορεί να πυροδοτήσει μια παρόξυνση βρογχικού άσθματος, έτσι και η λοίμωξη από COVID-19 μπορεί να οδηγήσει σε παρόξυνση, συνοδευόμενη από πυρετό, βήχα και δύσπνοια που προσομοιάζει με άλλες λοιμώξεις γι’αυτό, χωρίς να διακόψετε την αγωγή σας,  συμβουλευτείτε άμεσα τον Πνευμονολόγο σας .

Βρογχικό άσθμα και εγκυμοσύνη

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης η θεραπεία που σας έχει συστηθεί από τον πνευμονολόγο σας θα πρέπει να συνεχίζεται χωρίς φόβο καθώς έτσι θα αποτραπούν παροξύνσεις της νόσου που θα μειώσουν τη ροή του οξυγόνου προς το έμβρυο και κατ’ επέκταση στη μείωση του κινδύνου επιπλοκών. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, παρατηρείται στο 1/3 των ασθματικών εγκύων βελτίωση συμπτωματολογίας (ήπια άσθματα), στο 1/3 καμία αλλαγή και τέλος στο υπόλοιπο 1/3 επιδείνωση συμπτωματολογίας (βαριά άσθματα). Είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι το όφελος από την θεραπευτική αγωγή υπερβαίνει τον κίνδυνο από τη χρήση της. Κατά τη διάρκεια του τοκετού ο κίνδυνος πρόκλησης παρόξυνσης βρογχικού άσθματος ελαχιστοποιείται καθώς παράγονται φυσικές στεροειδείς ορμόνες. Η αντιασθματική αγωγή θα πρέπει να συνεχίζεται άφοβα και κατά τη διάρκεια του θηλασμού.

Βρογχικό άσθμα και πρωταθλητισμός

Οποιοσδήποτε ασθματικός αθλητής υψηλών επιδόσεων λαμβάνει την θεραπεία του μπορεί να ανταγωνιστεί τους μη ασθματικούς συναθλητές του επί ίσοις όροις. Για όσους διαγωνίζονται σε επαγγελματικό ή Ολυμπιακό επίπεδο απαιτείται έγκριση από την Ιατρική Επιτροπή της Διεθνούς ολυμπιακής Επιτροπής και τον Παγκόσμιο Οργανισμό ANTIDOPING για συστηματικά κορτικοστεροειδή, συστηματικούς β2-αγωνιστές και αδρενεργικά φάρμακα.

stavropoulos mediterraneo hospital - Σπονδυλοδεσία

Σπονδυλοδεσία

By | ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΟ

Σταύρος Σταυρόπουλος, Επιμελητής Νευροχειρουργικής Κλινικής Mediterraneo Hospital

Σπονδυλοδεσία ονομάζεται η χειρουργική σταθεροποίηση 2 ή περισσότερων σπονδύλων, των οστών δηλαδή τα οποία σχηματίζουν (το ένα επάνω στο άλλο) την σπονδυλική στήλη. Αφορά συνήθως την οσφυϊκή μοίρα, δηλαδή αυτό που αποκαλούμε “μέση” αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και την αυχενική ή και την θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Η σταθεροποίηση αυτή γίνεται πλέον με κοχλίες (βίδες) οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με ράβδους και παρέχουν την απαραίτητη στήριξη στη σπονδυλική στήλη.

Οι δύο κύριες μέθοδοι αυτής της χειρουργικής επέμβασης είναι η “ανοικτή” και η “κλειστή” ή ελάχιστα επεμβατική σπονδυλοδεσία.

Η πρώτη είναι η κλασική μέθοδος η οποία εξακολουθεί και εφαρμόζεται ως πρώτη επιλογή σε πολλές περιπτώσεις. Προσφέρει τη δυνατότητα καλύτερης σταθεροποίησης με την προσθήκη ειδικών μοσχευμάτων. Επίσης, είναι αναντικατάστατη, όταν χρειάζεται ευρεία αποσυμπίεση σε πολλαπλά επίπεδα, καθώς επίσης και όταν ο πρωταρχικός στόχος είναι η αφαίρεση ευμεγέθων ενδοκαναλικών όγκων και η σπονδυλοδεσία λειτουργεί υποστηρικτικά. Επιπλέον, δημιουργεί τις συνθήκες για ευχερέστερη ανάταξη (διόρθωση της “ολίσθησης” των σπονδύλων), όπου αυτό είναι απαραίτητο. Κατά την ανοικτή μέθοδο, ο χειρουργός μπορεί να εκτιμήσει κατά τη διάρκεια της επέμβασης το βαθμό της αστάθειας μεταξύ των σπονδύλων σε κάθε επίπεδο ξεχωριστά αλλά και να έχει άμεση οπτική “αίσθηση” της ποιότητας των ιστών που με τη σειρά της ενδέχεται να επιβάλλει τροποποίηση του αρχικού εγχειρητικού πλάνου.

Η κλειστή ή ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, έχει καταστεί δυνατή τα τελευταία χρόνια λόγω της προόδου της τεχνολογίας στην διεγχειρητική απεικόνιση και έχει συνεισφέρει στη σημαντική μείωση της διάρκειας του χειρουργείου αλλά και ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος.   Δεν υπάρχει μεγάλη τομή αλλά περισσότερες και μικρότερες, όπως αντίστοιχα στην “λαπαροσκόπηση” (όρος ο οποίος εξ’ορισμού αναφέρεται στις επεμβάσεις της κοιλιάς). Επίσης, διατηρείται η δυνατότητα αποσυμπίεσης των νευρικών ιστών μέσα από ένα μικρό σωλήνα και τη χρήση μικροσκοπίου. Η μέθοδος αυτή μπορεί να αναδείξει τα πλεονεκτήματά της στο μέγιστο ανάλογα με το σωματότυπο του ασθενούς. Έτσι, ασθενείς με αυξημένο σωματικό βάρος και κατά συνέπεια σωματικό λίπος στη ράχη επωφελούνται τα μέγιστα από τη μέθοδο αυτή η οποία εξουδετερώνει τις τεχνικές δυσκολίες που ο σωματότυπός  τους προκαλεί κατά την επέμβαση. Επίσης, ο ελαττωμένος χρόνος του χειρουργείου είναι, ειδικά σε αυτούς τους ασθενείς, αρκετά σημαντικός παράγοντας στην πρόληψη πιθανών μετεγχειρητικών επιπλοκών. Έτσι, η πρόοδος της τεχνολογίας έχει συνεισφέρει στο να καταστούν οι πολύπλοκες επεμβάσεις σε “δύσκολους” ασθενείς ακόμα πιο ασφαλείς.

Και στις δύο μεθόδους, ο διεγχειρητικός αξονικός τομογράφος (O-Arm®), που πρώτο το Mediterraneo Hospital έφερε στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με την νευροπλοήγηση, εξασφαλίζει απόλυτη ακρίβεια και ασφάλεια κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Η πολύχρονη χρήση αυτής της τεχνολογίας αιχμής στο νοσοκομείο μας και η μεγάλη εμπειρία στον τομέα είναι αυτή που εγγυάται το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Μέχρι προ ολίγων ετών, οι επεμβάσεις αυτές σε ασθενείς με αδύναμα οστά (οστεοπόρωση ή οστεοπενία) συνοδευόταν από σχετικά υψηλό ποσοστό επιπλοκών που είχαν σχέση με τα υλικά  ή ακόμη και με κατάγματα σε γειτονικούς σπονδύλους. Τώρα, με τη δυνατότητα της ενίσχυσης των σπονδύλων με ειδικό οστικό “τσιμέντο”, αυξάνεται η σταθερότητα των κοχλιών στους σπονδύλους και μπορούν να προληφθούν προβλήματα στους γειτνιάζοντες σπονδύλους.

Τέλος, με τη χρήση σύγχρονων υλικών, μπορεί να γίνει σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης χωρίς σημαντικό αντίκτυπο στην κινητικότητά της. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιούνται ειδικές ράβδοι με τμήματα σιλικόνης ή άλλων μαλακών υλικών που δίνουν ένα, επιπλέον βαθμό ελαστικότητας.

Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή του κατάλληλου τρόπου αλλά και της έκτασης της σπονδυλοδεσίας είναι κλειδί για την επιτυχία της και αποτελεί το “μυστικό” του καλού χειρουργού. Με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του ασθενούς, τις ιδιαιτερότητες της παθολογίας του και του σωματότυπού του, επιλέγεται η πλέον κατάλληλη μέθοδος ώστε να εξασφαλισθεί η το βέλτιστο αποτέλεσμα όχι μόνο άμεσα αλλά και σε βάθος χρόνου.

Συμπερασματικά, η μεγάλη ποικιλία μεθόδων που είναι διαθέσιμες στη φαρέτρα του χειρουργού και η εμπειρία του στην επιλογή της πλέον κατάλληλης για τον κάθε ασθενή ξεχωριστά είναι αυτή που εξασφαλίζει την υψηλή ποιότητα στην παροχή των υπηρεσιών υγείας την οποίαν με προσήλωση πρεσβεύει το Mediterraneo Hospital.

 

alexandra nikita mediterraneo hospital - Μαγνητική μαστογραφία

Μαγνητική μαστογραφία

By | MBC, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Δρ. Αλεξάνδρα Νικήτα, Ακτινοδιαγνώστρια Μαστού Mediterraneo Hospital

Η μαγνητική μαστογραφία είναι μία απεικονιστική εξέταση υψηλής ευκρίνειας για την απεικόνιση των δομών του μαστού και εφαρμόζεται συμπληρωματικά με τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα μαστών. Πρόκειται για μία σύντομη, εντελώς ανώδυνη και ακίνδυνη διαγνωστική εξέταση κατά την οποία η εξεταζόμενη δεν δέχεται ακτινοβολία.

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η μαγνητική μαστογραφία;

Η μαγνητική μαστογραφία δεν αντικαθιστά τη μαστογραφία ή τον υπέρηχο μαστών αλλά είναι ένα συμπληρωματικό εργαλείο που χρησιμοποιείται:

  • στον προληπτικό έλεγχο σε γυναίκες υψηλού κινδύνου ανάπτυξης καρκίνου μαστού. Πρόκειται για γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου μαστού ή ωοθηκών (μητέρα ή αδελφή που εμφάνισε καρκίνο του μαστού πριν από την ηλικία των 50 ετών, ή περισσότερους του ενός στενούς συγγενείς , συμπεριλαμβανομένων εκείνων από την οικογένεια του πατέρα με ιστορικό καρκίνου μαστού ή ωοθηκών), γυναίκες με μετάλλαξη στα ογκοκατασταλτικά γονίδια BRCA1 (Breast Cancer Type 1 susceptibility gene) και BRCA2 (Breast Cancer Type 2 susceptibility gene) και γυναίκες με ιστορικό ακτινοβολιών στον θώρακα σε ηλικία 10-30 ετών.
    Σε κάθε περίπτωση, ο ακτινοδιαγνώστης ή ο χειρουργός μαστού θα εξετάσει το οικογενειακό σας ιστορικό και θα καθορίσει εάν η εξέταση μαγνητικής μαστογραφίας ενδείκνυται για την περίπτωσή σας.
  • για την περαιτέρω διερεύνηση δύσκολα αξιολογήσιμων ευρημάτων που εντοπίστηκαν στη μαστογραφία. Σε σπάνιες περιπτώσεις, εάν μία βλάβη που ανιχνεύεται στη μαστογραφία δεν μπορεί να αξιολογηθεί και να χαρακτηριστεί επαρκώς με , εντοπιστικές λήψεις, τομοσύνθεση, ή με υπερηχογράφημα, χρησιμοποιείται η μαγνητική μαστογραφία για να προσδιορίσει οριστικά εάν είναι απαραίτητη ή όχι η διενέργεια βιοψίας.
  • για τον ακριβή καθορισμό της έκτασης της βλάβης σε συγκεκριμένους τύπους διαγνωσμένου καρκίνου και για τον αποκλεισμό ύπαρξης άλλων εστιών στον ίδιο ή και στον άλλο μαστό, ιδίως σε πυκνούς μαστούς καθώς και σε περιπτώσεις νεαρών γυναικών με καρκίνο μαστού. Με τη μαγνητική μαστογραφία διερευνάται επίσης η πιθανή παρουσία παθολογικών μασχαλιαίων λεμφαδένων .
  • σε περιπτώσεις προηγηθείσας επέμβασης για καρκίνο στον μαστό για τη διερεύνηση πιθανής υποτροπής ή ανάπτυξης νέων εστιών στον ίδιο ή στον άλλο μαστό (αποτελεί μέθοδο επιλογής).
  • για την αξιολόγηση της περιοχής της μαστεκτομής μετά τη θεραπεία του καρκίνου. Οι ουλές από την επέμβαση και ο υποτροπιάζων καρκίνος ενδέχεται να εμφανίζουν παρόμοια απεικονιστικά χαρακτηριστικά στη μαστογραφία και στον υπέρηχο. Εάν ανιχνευθεί μία αλλαγή στην ουλή της μαστεκτομής, είτε με τη μαστογραφία είτε με φυσική εξέταση, η μαγνητική μαστογραφία μπορεί να δείξει εάν πρόκειται για ουλώδη ιστό ή υποτροπή του καρκίνου.
  • για την αξιολόγηση της ανταπόκρισης του όγκου στη χημειοθεραπεία σε περιπτώσεις που είναι απαραίτητη η προεγχειρητική χημειοθεραπεία (neoadjuvant chemotherapy)
  • για την αξιολόγηση των ενθεμάτων μαστού και τη διερεύνηση ρήξης τους.

mri cropped - Μαγνητική μαστογραφία

Πώς διενεργείται η μαγνητική μαστογραφία;

Η εξέταση πραγματοποιείται σε εξωτερική βάση και διαρκεί περίπου 30΄ με την εξεταζόμενη να τοποθετείται σε πρηνή θέση στον ειδικά διαμορφωμένο μαγνητικό τομογράφο.
Η άνεση της εξεταζόμενης κατά τη διάρκεια της μαγνητικής είναι σημαντική, ώστε να παραμείνει ήρεμη και ακίνητη για όσο χρειαστεί προκειμένου να ολοκληρωθεί η εξέταση με επιτυχία.
Για τη διερεύνηση πιθανής κακοήθειας είναι απαραίτητη η χρήση ενδοφλέβιου σκιαγραφικού , διότι χωρίς αυτό η εξέταση είναι ανεπαρκής. Εάν, ωστόσο, η μαγνητική τομογραφία του μαστού πραγματοποιείται μόνο για την αξιολόγηση των ενθεμάτων μαστού, δεν απαιτείται χορήγηση σκιαγραφικού εκτός από τις περιπτώσεις που διερευνάται φλεγμονή στην περιοχή του ενθέματος.

Έχει μειονεκτήματα η μαγνητική μαστογραφία;

Δύο είναι τα βασικά μειονεκτήματα της μεθόδου: Το ένα είναι το μεγάλο ποσοστό των «ψευδώς θετικών» αποτελεσμάτων (“false-positive” results), όταν δηλαδή η εξέταση αναδεικνύει παθολογικά ευρήματα τα οποία αποδεικνύονται καλοήθη μορφώματα ή περιοχές ενεργού αδενικού ιστού.. Αυτό αποδεικνύεται με τη διενέργεια βιοψίας η οποία  βγαίνει αρνητική. Το δεύτερο μειονέκτημα είναι η αδυναμία της μεθόδου να εντοπίσει μικροαποτιτανώσεις του μαστού, ύποπτες για αρχόμενη κακοήθεια.

Kyrizanos Mediterraneo Hospital - Χειρουργική Ογκολογία: Η χειρουργική στην αντιμετώπιση του καρκίνου

Χειρουργική Ογκολογία: Η χειρουργική στην αντιμετώπιση του καρκίνου

By | ΓΕΝΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

Ιωάννης Δ. Κυριαζάνος MD, MSc, PhD, FESPSO, Διευθυντής Τμήματος Χειρουργικής Ογκολογίας Mediterraneo Hospital

Η διαρκώς βελτιούμενη ποιότητα της ζωής του ανθρώπου στις μέρες μας αποτελεί μία παγκόσμια κατάκτηση που έχει τις ρίζες της σε πολλά επιστημονικά επιτεύγματα. Μεταξύ αυτών η αλματώδης και συνεχής πρόοδος της ιατρικής επιστήμης έχει συμβάλλει σημαντικά στην προώθηση τόσο της ποιότητας αλλά και της ποσότητας της ζωής των ανθρώπων αυξάνοντας σημαντικά το μέσο όρο επιβίωσης. Το ευχάριστο αυτό αποτέλεσμα συνοδεύτηκε από μία αναμενόμενη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού καθώς και των ατόμων της τρίτης ηλικίας. Δυστυχώς, στα ευχάριστα αυτά αποτελέσματα ήρθε να προστεθεί και ένα δυσάρεστο: η παράλληλη αύξηση της συχνότητας ανάπτυξης κακοήθων όγκων στον ανθρώπινο οργανισμό.

Με περίπου 1.500.000 νέες περιπτώσεις κακοηθειών να διαγιγνώσκονται ετησίως παγκόσμια, ο καρκίνος αποτελεί σήμερα την δεύτερη αιτία θανάτου παγκοσμίως μετά την αθηρωμάτωση, δηλ. τα εγκεφαλικά και τα καρδιακά επεισόδια, και σύμφωνα με στατιστικές μελέτες, ένα στα τρία άτομα θα αναπτύξει κάποια στιγμή στη ζωή του μία νεοπλασία, ακόμη και εάν δεν πεθάνει από αυτή. Δυστυχώς, οι προβλέψεις παραμένουν ιδιαίτερα δυσοίωνες, καθόσον, όπως πρόσφατα ανακοίνωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, μετά το 2030 ο καρκίνος θα αντικαταστήσει τις καρδιοπάθειες σαν πρώτη αιτία θανάτου, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, μέχρι το 2030 αναμένεται να υπερδιπλασιαστούν τα περιστατικά καρκίνου, παγκοσμίως.

Θεραπευτικά, οι ογκολογικοί ασθενείς έχουν συχνά μια σύνθετη σειρά ιατρικών προβλημάτων να επιλύσουν που απαιτούν συνδυασμό θεραπευτικών χειρισμών, όπως η διαγνωστική και θεραπευτική ενδοσκόπηση, η μελέτη της ανταπόκρισή των όγκων σε διάφορα νέα και διαρκώς βελτιούμενα χημειοθεραπευτικά φάρμακα, η χρήση της προηγμένης πια ακτινοθεραπείας, και τέλος η χρήση εξελιγμένων χειρουργικών επεμβάσεων με διαρκώς βελτιούμενες τεχνικές και μέσα. Οφείλει, ως εκ τούτου, η θεραπευτική προσέγγιση του ατόμου με κακοήθη όγκο να παραμένει πάντα επίκαιρη, εξειδικευμένη και προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες και επιθυμίες κάθε ασθενούς ξεχωριστά, να είναι δηλαδή και εξατομικευμένη.

Η χειρουργική ογκολογία είναι ο κλάδος της χειρουργικής που εφαρμόζεται στην ογκολογία.
Επικεντρώνεται στη χειρουργική διαχείριση όγκων, και ιδιαίτερα των κακοήθων (καρκινικών) όγκων. Σαν ένας από τους διάφορους τρόπους αντιμετώπισης του καρκίνου, η ειδικότητα της χειρουργικής ογκολογίας εξελίχθηκε σε στάδια παρόμοια με τους άλλους δύο κύριους συνεργάτες της στην αντιμετώπιση του καρκίνου:

– την παθολογική – ογκολογία (η χορήγηση φαρμάκων και ανοσο-χημειοθεραπειών για την αντιμετώπιση του καρκίνου), η οποία αναπτύχθηκε από την αιματολογία και
– την ακτινοθεραπευτική – ογκολογία, η οποία αναπτύχθηκε από την ακτινολογία

Από τεχνικής πλευράς, η χειρουργική ογκολογία αποτελεί μία σειρά καλά σχεδιασμένων και πιστοποιημένων χειρουργικών χειρισμών, που πρέπει να εκτελούνται με ιδιαίτερη λεπτότητα σε περιοχές ανατομικά απαιτητικές και σε ασθενείς με ιδιαίτερα προβλήματα από την συχνά μακρόχρονη μάχη τους με τον καρκίνο, όπως προβλήματα ανοσοκαταστολής, υποσιτισμού, αδυναμίας και κόπωσης. Πρόκειται για μία εξειδικευμένη δράση σε ένα «δύσβατο πεδίο» όπου οι αστοχίες πρέπει να περιορίζονται στο ελάχιστο καθώς οι περισσότεροι ογκολογικοί ασθενείς διαθέτουν μία βασική χειρουργική ευκαιρία. Η εξειδικευμένη λοιπόν χειρουργική προσέγγιση είναι απαραίτητη.

Η σημασία της εκπαίδευσης χειρουργών που εξειδικεύονται στη χειρουργική ογκολογία, υποστηρίζεται από μια σειρά κλινικών δοκιμών, που υπογραμμίζεται ότι ο χειρουργός – ογκολόγος εκτός από την τεχνική γνώση των χειρουργικών τεχνικών, οφείλει να είναι απόλυτα καταρτισμένος και στην θεωρητική προσέγγιση των νεοπλασμάτων, στις εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και στην συνολική εκτίμηση του ογκολογικού ασθενούς. Η πολύπλευρη αυτή ενημέρωση οδηγεί σε μακροχρόνιες εκπαιδεύσεις (από τις μεγαλύτερες μεταξύ ιατρών) που συνήθως κυμαίνονται από 6-10 χρόνια.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα της προόδου της Χειρουργικής Ογκολογίας κατά τα τελευταία χρόνια αποτελούν:

Οι ογκολογικές επεμβάσεις:

– που γίνονται πλέον με νεότερες χειρουργικές τεχνικές και είναι λιγότερο επεμβατικές όπως λαπαροσκοπικά ή ρομποτικά, με λιγότερο πόνο και μικρότερους χρόνους ανάρρωσης
– που γίνονται πλέον με τη χρήση νέων τεχνολογιών όπως λέιζερ, κρυοχειρουργική, ηλεκτροχειρουργική, κατάλυση ραδιοσυχνοτήτων
σε συνδυασμό με νέο-επικουρική θεραπεία που οδηγούν σε πλέον στοχευμένες επεμβάσεις όπως πχ για τον καρκίνο του ορθού που συντηρούν τον σφιγκτήρα του πρωκτού αποφεύγοντας την δημιουργία κολοστομίας
για εκτεταμένο και πλήρη λεμφαδενικό καθαρισμό περιοχικών λεμφαδένων που επηρεάζει σημαντικά την τελική επιβίωση των ασθενών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή (επέμβαση Whipple) για καρκίνο του παγκρέατος και γαστρεκτομή με εκτεταμένη (D2) λεμφαδενεκτομή για καρκίνο του στομάχου
– για τοπικά προχωρημένους κακοήθεις όγκους όπως πχ ο τοπικά προχωρημένος καρκίνος του παγκρέατος που στο παρελθόν θεωρείτο ανεγχείρητος ενώ στις μέρες μας υποβάλλεται σε εκτομή με πιθανότητα 5ετούς επιβίωσης
για την αντιμετώπιση των μεταστάσεων από καρκίνο με χαρακτηριστικά παραδείγματα την χειρουργική των περιτοναϊκών μεταστάσεων και των μεταστάσεων στο ήπαρ (συκώτι). Και οι δύο αυτές κατηγορίες ασθενών μέχρι και πριν από 3 δεκαετίες θεωρούντο ανεγχείρητες περιπτώσεις. Παρά ταύτα, οι πρόοδος της χειρουργικής ογκολογίας απέφερε θεαματικά αποτελέσματα που με την χρήση κυτταρομειωτικών επεμβάσεων, ενδοπεριτοναϊκής χημειοθεραπείας (HIPEC) , ηπατεκτομών 2 σταδίων μετά εμβολισμό και άλλων συναφών τεχνικών απέδωσε επιβιώσεις της τάξεις του 25-55% στην 5ετία για τους ασθενείς αυτούς.

Οι παρηγορητικές επεμβάσεις: Πρόκειται για τις επεμβάσεις που στοχεύουν στην βελτίωση της ποιότητας της ζωής του ογκολογικού ασθενούς αλλά και οι σημαντικές

Οι προληπτικές (προφυλακτικές) επεμβάσεις: Πραγματοποιούνται σε άτομα με επιβεβαιωμένο αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης κάποιων κακοηθειών μετά το ιστορικό και τον γονιδιακό έλεγχο όπως πχ σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών.

Όλες οι παραπάνω προσπάθειες εντάσσονται σε ένα γενικότερο πλαίσιο εξειδικευμένης ιατρικής αντιμετώπισης που στοχεύει στην πληρέστερη αντιμετώπιση του ογκολογικού ασθενή, ο οποίος στις μέρες μας οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, αξιοπρέπεια και επιστημονική πληρότητα, γεγονός που αναδεικνύει την κλινική σημαντικότητα της Χειρουργικής Ογκολογίας.

DIMOU 800Χ600 - 6 τρόποι αντιμετώπισης της χρόνιας οσφυαλγίας χωρίς χειρουργείο

6 τρόποι αντιμετώπισης της χρόνιας οσφυαλγίας χωρίς χειρουργείο

By | ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΝΟΥ

Τριανταφυλλιά Δήμου, Αναισθησιολόγος – Αλγολόγος, Διευθύντρια Κέντρου Πόνου Mediterraneo Hospital

Χρόνια οσφυαλγία ή χρόνιος πόνος στην πλάτη ορίζεται ο πόνος που συνεχίζεται για 12 εβδομάδες ή περισσότερο, ακόμη και μετά από μια αρχική ζημία ή μία οξεία οσφυαλγία που έχει αντιμετωπιστεί. Περίπου το 20 τοις εκατό των ανθρώπων με οξεία οσφυαλγία αναπτύσσουν χρόνια οσφυαλγία με επίμονα συμπτώματα μέσα σε ένα χρόνο. Ακόμη και αν ο πόνος επιμένει, αυτό δεν σημαίνει πάντα ότι υπάρχει μια ιατρικά σοβαρή υποκείμενη αιτία ή ένα αίτιο που μπορεί εύκολα να προσδιοριστεί και να αντιμετωπιστεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η θεραπεία ανακουφίζει επιτυχώς τη χρόνια οσφυαλγία, αλλά σε άλλες περιπτώσεις ο πόνος συνεχίζεται παρά την ιατρική και χειρουργική θεραπεία.

Συχνές αιτίες χρόνιας οσφυαλγίας

Η χρόνια οσφυαλγία συνήθως σχετίζεται με προχωρημένη ηλικία. Μπορεί ωστόσο να οφείλεται και σε προηγούμενο τραυματισμό. Στις πιο κοινές αιτίες χρόνιας οσφυαλγίας συγκαταλέγονται:

  • η σπονδυλοαρθρίτιδα, δηλαδή η σταδιακή καταστροφή του χόνδρου μεταξύ των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης.
  • η σπονδυλική στένωση, δηλαδή η στένωση ενός τμήματος του σπονδυλικού σωλήνα που μπορεί να προκαλέσει πόνο λόγω πίεσης των νεύρων στην περιοχή.
  • η βλάβη των μεσοσπονδύλιων δίσκων (δισκοκήλη, εκφύλιση μεσοσπονδύλιου δίσκου).
  • το σύνδρομο μυοπεριτονιακού πόνου .

Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι δύσκολο να εντοπιστεί η αιτία της χρόνιας οσφυαλγίας. Εάν η πηγή του πόνου δεν είναι γνωστή ή δε μπορεί να αντιμετωπιστεί, η καλύτερη επιλογή είναι η συνεργασία του ασθενή  με το γιατρό, ώστε  να μειωθούν οι εξάρσεις του πόνου και να αντιμετωπιστεί με μη χειρουργικές θεραπείες.

Μη χειρουργικές θεραπείες για χρόνιο πόνο στην πλάτη

1. Ενέσιμεs θεραπείεs

Χρησιμοποιούνται όταν είναι γνωστή η πηγή του πόνου, ενώ μερικές φορές βοηθούν να αποκλειστούν ορισμένες αιτίες οσφυαλγίας εάν η θεραπεία δε λειτουργεί. Ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες αποτελούν η επισκληρίδια έγχυση στεροειδών, η ενδοτρηματική έγχυση στεροειδών, και η διαδερμική νευρόλυση με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων.

Τα ενέσιμα στεροειδή αποτελούν τεχνητά συνθετικά φάρμακά που είναι παρόμοιά με την κορτιζόλη, μια φυσική ορμόνη που παράγεται στα επινεφρίδια και στον εγκέφαλο. Τα στεροειδή βοηθούν στη μείωση του πόνου και της φλεγμονής και χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ποικίλων φλεγμονωδών νόσων και επώδυνων καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένης και της κήλης μεσοσπονδύλιου δίσκου.

Η επισκληρίδια έγχυση στεροειδών είναι μια ένεση μικρής δόσης αντιφλεγμονώδους φαρμάκου και αναλγητικής ουσίας στο κάτω μέρος της πλάτης (μέση) για να ανακουφίσει τον πόνο στα πόδια ή την μέση. Το φάρμακο εγχέεται σε μια περιοχή  που ονομάζεται επισκληρίδιος χώρος. Με τη μείωση της φλεγμονής, η επισκληρίδια έγχυση στεροειδών μπορεί να σας βοηθήσει σημαντικά στη μείωση του πόνου. Η επισκληρίδια έγχυση στεροειδών μπορεί να συνιστά μια θεραπεία, αλλά και έναν τρόπο διαφορικής διάγνωσης της πηγής του πόνου στις δομές της οσφυικής μοίρας όταν υπάρχει αμφιβολία.

Ενώ η ενδοτρηματική έγχυση στεροειδών είναι η απευθείας έγχυση των ίδιων ουσιών στο νευρικό τρήμα, δηλαδή στο σημείο εξόδου της νευρικής ρίζας από την σπονδυλική στήλη.

Επιπρόσθετα, μια αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης είναι και η διαδερμική νευρόλυση με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων. Πολλές σύγχρονες μελέτες υποστηρίζουν τη μείωση ή ακόμα και την εξαφάνιση της οσφυαλγίας μετά από θερμική νευρόλυση με ραδιοσυχνότητες (Radiofrequency Ablation – RFA) των μικρών αισθητικών νεύρων που βρίσκονται κοντά στις σπονδυλικές αρθρώσεις. Πρόκειται για μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο με στόχο την καταστροφή νευρικών κυττάρων μέσω της εφαρμογής ηλεκτρικού πεδίου πάνω σε κάποιον ιστό. Με τον τρόπο αυτό, επιτυγχάνεται η απονεύρωση (με θερμοκαυτηρίαση ή με ψυχρό πεδίο), με επακόλουθο την ανακούφιση του πόνου. Η διαδερμική νευρόλυση με χρήση ραδιοσυχνοτήτων έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια.

Η ενέσιμη θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε ύφεση ή και εξάλειψη του πόνου για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, αλλά δεν αποτελεί μόνιμη λύση και χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες.

kentro ponou mediterraneo hospital osfyalgia - 6 τρόποι αντιμετώπισης της χρόνιας οσφυαλγίας χωρίς χειρουργείο

2. Φαρμακολογικές θεραπείες

Αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη, μυοχαλαρωτικά και άλλα φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της χρόνιας οσφυαλγίας. Ωστόσο, τα περισσότερα συνοδεύονται από ανεπιθύμητες ενέργειες και δεν προορίζονται για μακροχρόνια χρήση. Τα οπιοειδή αναλγητικά γενικά δε συνίσταται ως μονοθεραπεία ή ως η πρώτη θεραπεία για έναν ασθενή πριν δοκιμαστούν άλλα φάρμακα. Επίσης, δε συνίσταται να χρησιμοποιούνται ως μακροχρόνια αγωγή. Πολλά από αυτά προκαλούν εθισμό και δεν αντιμετωπίζουν την υποκείμενη αιτία της οσφυαλγίας. Πρέπει να συνταγογραφούνται μόνο μετά από λεπτομερή εξέταση από ειδικό και εφόσον άλλα φάρμακα δεν έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικά για τον ασθενή. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τα ευεργετικά αποτελέσματα των φυσικών αντιφλεγμονωδών και είναι σημαντικό οι επαγγελματίες υγείας και δη εκείνοι που ασχολούνται με την αντιμετώπιση και τη διαχείριση του χρόνιου πόνου να είναι πλήρως ενημερωμένοι ώστε να είναι σε θέση να συμβουλεύουν τους ασθενείς που λαμβάνουν διάφορα συμπληρώματα διατροφής, σε συνδυασμό ή όχι με τα συμβατικά φάρμακα.

3. Φυσικοθεραπεία

Η φυσική άσκηση αποτελεί θεμέλιο για τη θεραπεία της χρόνιας οσφυαλγίας. Είναι μια από τις πρώτες θεραπείες που πρέπει να δοκιμάσει ο ασθενής υπό την καθοδήγηση του γιατρού και του φυσικοθεραπευτή με εμπειρία στην σπονδυλική στήλη. Ωστόσο, δεν είναι οι ίδιες ασκήσεις κατάλληλες για όλους τους ασθενείς. Το ασκησιολόγιο πρέπει να εξατομικεύεται και να προσαρμόζεται ανάλογα με τα συμπτώματα και την κατάστασή του ασθενούς. Επίσης, σημαντική φαίνεται να είναι η διατήρηση μιας ρουτίνας άσκησης στο σπίτι για την επιτυχία της θεραπείας.

Η φυσικοθεραπεία για χρόνια οσφυαλγία μπορεί να περιλαμβάνει:

  • εκπαίδευση για διατήρηση της σωστής στάσης σώματος
  • δοκιμή των ορίων ανοχής στον πόνο
  • ασκήσεις διατάσεων και ασκήσεις ευλυγισίας
  • αερόβια άσκηση
  • ενδυνάμωση κορμού

4. Εναλλακτικές θεραπείες

Ο βελονισμός, το μασάζ, η θεραπεία βιοανάδρασης, η θεραπεία με λέιζερ, η διέγερση ηλεκτρικών νεύρων και άλλες μη χειρουργικές θεραπείες της σπονδυλικής στήλης μπορούν επίσης να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της χρόνιας οσφυαλγίας.

5. Διατροφή

Ορισμένες δίαιτες ευνοούν τις φλεγμονώδεις διαδικασίες στον οργανισμό, ειδικά αυτές με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, επεξεργασμένους υδατάνθρακες και επεξεργασμένα τρόφιμα. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας για να εξετάσετε αν η διατροφή σας συμβάλει στη χρόνια οσφυαλγία και πώς μπορείτε να την αλλάξετε. Η διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στη μείωση της οσφυαλγίας μειώνοντας την επιβάρυνση της σπονδυλικής στήλης.

6. Αλλαγή του τρόπου ζωής

Ο ασθενής με χρόνια οσφυαλγία πρέπει να αποδεχτεί ορισμένους περιορισμούς στην καθημερινότητά του και να προσαρμοστεί. Πρέπει να μάθει να «ακούει» το σώμα του και να προσαρμόζει ανάλογα τον ρυθμό στις καθημερινές δραστηριότητες. Καλό είναι, επίσης, να παρατηρεί ποιες δραστηριότητες ενδεχομένως επιδεινώνουν τον πόνο  και να τις αποφεύγει όσο αυτό είναι δυνατό. Αυτό μπορεί να συμβάλει στην μείωση του πόνου αλλά και να αποτρέψει την πρόοδο της υποκείμενης πάθησης που σχετίζεται με τον πόνο. Μια ακόμα σημαντική αλλαγή στον τρόπο ζωής είναι η διακοπή του καπνίσματος. Έχει αποδειχτεί ότι η νικοτίνη οξύνει τον πόνο και καθυστερεί τη θεραπεία του.

Πότε ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση της οσφυαλγίας;

Προειδοποιητικές ενδείξεις ότι απαιτείται χειρουργική επέμβαση αποτελούν τα παρακάτω, αν αυτά αποδειχτεί ότι σχετίζονται με την κατάσταση της σπονδυλικής στήλης:

  • νέα ή επιδεινούμενη διαταραχή του εντέρου ή της ουροδόχου κύστης
  • αδυναμία των άκρων
  • διαταραχές βάδισης και ισορροπίας
  • ενδείξεις αυξημένων αντανακλαστικών

Η χειρουργική επέμβαση μπορεί επίσης να έχει ένδειξη στην αντιμετώπιση της χρόνιας οσφυαλγίας αν η αιτία του πόνου είναι γνωστή και επιβεβαιώνεται με απεικονιστικές μεθόδους ή εάν άλλες θεραπείες δε βοήθησαν.

 

ROSA ROBOTIC SURGERY DR DARMANIS - Ρομποτική αρθροπλαστική: η εμπειρία με το ρομποτικό σύστημα RO.S.A© ένα χρόνο μετά

Ρομποτική αρθροπλαστική: η εμπειρία με το ρομποτικό σύστημα RO.S.A© ένα χρόνο μετά

By | ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟ, ΡΟΜΠΟΤΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ

Σπύρος Δαρμανής, M.Sc, Ph.D, Ορθοπαιδικός Διευθυντής Μediterraneo Hospital
Πιστοποιημένος για ρομποτική αρθροπλαστική RO.S.A

Σήμερα που πολλές κλινικές σπεύδουν να αποκτήσουν και εσπευσμένα να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους στο ρομποτικό σύστημα RO.S.A, η κλινική Mediterraneo έχει ήδη κλείσει ένα χρόνο από την εισαγωγή και την εγκατάσταση του τελευταίας γενιάς ρομποτικού συστήματος RO.S.A©, και την εκπαίδευση ειδικής ομάδας  στην ρομποτική αρθροπλαστική.  Η εμπειρία μας είναι ήδη μεγάλη, έχοντας αντιμετωπίσει τόσο απλά περιστατικά οστεοαρθρίτιδας γόνατος όσο και αρκετά  σύνθετα τα οποία με την κλασική χειρουργική μέθοδο θα είχαν αρκετά προβληματική αντιμετώπιση και πολλές φορές αμφίβολο αποτέλεσμα. Αξίζει να τονίσουμε ότι αυτό το διάστημα, πέρα από την δικιά μας εμπειρία πραγματοποιήθηκαν αρκετές τροποποιήσεις και στο software του ρομπότ με αποτέλεσμα  η αρθροπλαστική να γίνεται τεχνικώς πολύ εύκολα, μειώνοντας την έκθεση του ασθενούς στο περιβάλλον του χειρουργείου, ελαττώνοντας ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο λοιμώξεων και πετυχαίνοντας ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα. Ταυτοχρόνως, όλοι οι χειρουργοί που πρώτοι χρησιμοποιήσαμε στην Ελλάδα το ρομπότ,  συναντηθήκαμε διαδικτυακά πολλές φορές για να ανταλλάξουμε απόψεις συνομιλώντας και με τους κατασκευαστές έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε τη συνεχή βελτίωση του όλου συστήματος.

 

Πως φθάσαμε στην ρομποτική αρθροπλαστική γόνατος

 Η αρθροπλαστική γόνατος εξελίχθηκε την τελευταία 15 ετία , αρχικά με τις τεχνικές M.I.S (minimal invasive techniques) , στη συνέχεια με την ψηφιακά υποβοηθούμενη αρθροπλαστική που χρησιμοποιήσαμε από το 2007  και τέλος φθάνουμε στην ρομποτική αρθροπλαστική. Το ρομποτικό σύστημα RO.S.A πήρε έγκριση λειτουργίας από τον Αμερικανικό οργανισμό F.D.A (Food and Drug Administration) τελευταία, τον Ιανουάριο του 2019. Αποτελεί την εξέλιξη των προηγούμενων ρομποτικών συστημάτων.

Η τεχνολογία αιχμής του συστήματος RO.S.A, μας επιτρέπει να εξατομικεύουμε το χειρουργικό πλάνο βασιζόμενοι στις ανατομικές παραλλαγές των οστών και των μαλακών μορίων  κάθε ασθενούς πριν την αρθροπλαστική γόνατος,  γεγονότα που επιτρέπουν αυξημένη αποτελεσματικότητα και ακρίβεια κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Διεγχειρητικά, μπορούμε να αλλάξουμε ή να τροποποιήσουμε το χειρουργικό πλάνο, βασιζόμενοι στα ευρήματα του χειρουργείου σε πραγματικό χρόνο. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε την ακριβή οστεοτομία (με ακρίβεια χιλιοστού), την εξισορρόπηση των μαλακών μορίων και τελικά την ευθυγράμμιση των εμφυτευμάτων με βάση την κινηματική τρισδιάστατη ευθυγράμμιση και όχι την στατική ευθυγράμμιση που γόνατος που πραγματοποιούνταν  στις αρθροπλαστικές γόνατος μέχρις σήμερα.

Τι προσφέρει η ρομποτική τεχνολογία:

  • Ακριβέστερη τοποθέτηση των εμφυτευμάτων το οποίο συνεπάγεται  φυσιολογικότερη  αίσθηση του γόνατος μετά τη χειρουργική επέμβαση.
  • Επαναληψιμότητα, δηλαδή όσες φορές και να κάνουμε την επέμβαση να πετυχαίνουμε το ίδιο άριστο αποτέλεσμα (Accuracy- precision)
  • Βελτιωμένη ασφάλεια και ελαττωμένο ρίσκο για κάκωση στα παρακείμενα μόρια (αγγεία , νεύρα, μύες , δέρμα)
  • Μικρότερες τομές που σημαίνουν συντομότερη αποθεραπεία , και λιγότερο πόνο.
  • Μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο.
  • Αποφυγή επιπλοκών όπως πνευμονική εμβολή  και μικρότερη απώλεια αίματος από το ό,τι έχουν οι συμβατικές τεχνικές που χρησιμοποιούν τους ενδομυελικούς οδηγούς για να «μετρήσουμε» το γόνατο.
  • Πραγματοποίηση αρθροπλαστικής και τοποθέτηση εμφυτεύματος σε ειδικές περιπτώσεις (με παραμορφώσεις ή και  με συνυπάρχοντα εμφυτεύματα), όπου δεν θα μπορούσε να τοποθετηθεί η πρόθεση με την κλασσική τεχνική
  • Βελτιωμένη συνολική ικανοποίηση ασθενούς και πιθανώς μεγαλύτερη διάρκεια του εμφυτεύματος

 

Rosa team 1024x571 - Ρομποτική αρθροπλαστική: η εμπειρία με το ρομποτικό σύστημα RO.S.A© ένα χρόνο μετά

Το ρομπότ στην κλινική του Mediterraneo Ηospital χρησιμοποιείται από τον Διευθυντή Ορθοπαδικό κ. Δαρμανή, σε ειδικά οργανωμένο τμήμα με ειδικά εξειδικευμένο προσωπικό χειρουργείου και ειδικούς τεχνολόγους

 

Σύνθετα περιστατικά που αντιμετωπίστηκαν με το ρομποτικό σύστημα RO.S.A

 Η μεγάλη ωφέλεια για τους ασθενείς με την αύξηση της εμπειρίας μας και τη βελτίωση του λειτουργικού συστήματος του robot,  δεν βρίσκεται μόνο στις περιπτώσεις της απλής οστεοαρθρίτιδας. Βρίσκεται και στην αντιμετώπιση ολοένα και πιο δύσκολων  περιστατικών  τα οποία με την κλασική αρθροπλαστική  θα είχαν πολύ δύσκολη αντιμετώπιση, με μεγάλο κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών και πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής του εμφυτεύματος. Αυτά τα λεγόμενα «σύνθετα / complex » περιστατικά  είναι περιπτώσεις που με την ρομποτική χειρουργική αντιμετωπίζονται εξίσου ικανοποιητικά και με την ίδια ακρίβεια χιλιοστού όπως και τα απλά περιστατικά  οστεοαρθρίτιδας. Συνεπώς σε αυτά τα περιστατικά κοντεύει η ρομποτική μέθοδος  να γίνει  η μοναδική μέθοδος που μπορεί να εγγυηθεί άριστο αποτέλεσμα με ταυτόχρονο πολύ μικρό κίνδυνο επιπλοκών. Ας δούμε όμως κάποια από αυτά τα σύνθετα περιστατικά που αντιμετωπίζονται με την ρομποτική αρθροπλαστική.

  1. Περιπτώσεις με προΰπαρξη εμφυτευμάτων ή υλικών οστεοσύνθεσης τα οποία θα απαιτούσαν  πιθανώς δεύτερη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των προηγούμενων εμφυτευμάτων. Ρομποτικά, πραγματοποιείται η διαδικασία με μία επέμβαση και με απόλυτη ακρίβεια.
  2. Ασθενείς με διαταραχή της ανατομίας τους,  παραμορφωμένο μηριαίο οστούν ή κνήμης (από παλαιά κατάγματα). Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει διαταραχή του άξονα και με την κλασική αρθροπλαστική γόνατος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τοποθετηθεί το εμφύτευμα σε λάθος θέση με αποτέλεσμα την γρήγορη  φθορά των εμφυτευμάτων και ουσιαστικά την αποτυχία της επέμβασης σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Με την ρομποτική αρθροπλαστική έχουμε απόλυτη αποκατάσταση του άξονα του μέλους και τοποθέτηση του εμφυτεύματος στην ιδανική θέση. Επίσης η διαδικασία γίνεται σε σύντομο χειρουργικό χρόνο με αποτέλεσμα την ελάττωση της πιθανότητας λοιμώξεων και λόγω της εμφύτευσης σε σωστότερη  θέση  έχουμε μεγάλη διάρκεια ζωής της αρθροπλαστικής.
  3. Ασθενείς με παλιές ουλές στο δέρμα απαιτούν  τροποποιημένη προσπέλαση, δηλαδή απαιτούν εναλλακτικές πιο μικρές τομές ή και διαφορετικές θέσεις (δηλαδή η τομή μας να «περάσει» από σημεία που δεν θα θέσουν σε κίνδυνο την βιωσιμότητα και την επούλωση των μαλακών μορίων). Σε αντίθετη περίπτωση με την κλασσική αρθροπλαστική θα μπορούσαμε να  οδηγηθούμε  σε λάθος εκτίμηση και πιθανή νέκρωση του  δέρματος ενώ με την ρομποτική δε συμβαίνει αυτό και μπορούμε να έχουμε πολύ μεγάλη ακρίβεια στις οστεοτομίες και στην εμφύτευση των υλικών ακόμη και από «εναλλακτικές» οδούς.
  4. Περιπτώσεις με μεγάλη δυσκαμψία στην άρθρωση που δεν επιτρέπουν μεγάλο εύρος κίνησης του γόνατος κατά τη διάρκεια του χειρουργείου. Σε αυτή την περίπτωση το ρομποτικό σύστημα μπορεί να πραγματοποιήσει τις οστεοτομίες των αρθρικών επιφανειών με απόλυτη ακρίβεια  ακόμα και όταν έχουμε μεγάλη δυσκαμψία και περιορισμό στο εύρος κίνησης του  γόνατος. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προετοιμασία των αρθρικών επιφανειών όταν το γόνατο δεν μπορεί να έρθει σε καλή κάμψη ή σε  πλήρη έκταση και ο χειρουργός δεν έχει καλή ορατότητα, είναι πολύ επικίνδυνο για λάθος προετοιμασία των αρθρικών επιφανειών πράγμα που ευτυχώς δεν συμβαίνει ποτέ  με το ρομποτικό σύστημα.
  5. Περιπτώσεις με μεγάλη συνδεσμική αστάθεια από ρήξη συνδέσμων που θα απαιτούσαν ειδική πρόθεση συνδεδεμένου τύπου, με την κινηματική ευθυγράμμιση μπορεί να επιτευχθεί πολύ μεγάλη σταθερότητα στην άρθρωση με προθέσεις που εξασφαλίζουν μακρά διάρκεια ζωής και ταυτόχρονα  ένα πλήρες εύρος κίνησης στους συγκεκριμένους ασθενείς.

Το ρομποτικό σύστημα RO.S.A βοηθά να πραγματοποιηθεί η αρθροπλαστική με τέτοιο τρόπο ώστε να ομοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με την φυσιολογική άρθρωση, και όπως βλέπουμε και στην διεθνή βιβλιογραφία, οι περισσότεροι ασθενείς με τη χρήση της ρομποτικής τεχνολογίας αναφέρουν ότι αισθάνονται το γόνατο το περισσότερο «δικό τους», σχεδόν σαν το φυσιολογικό. Επίσης, με την εφαρμογή σε ολοένα πιο δύσκολα και πιο σύνθετα περιστατικά, στα οποία μέχρι τώρα η επιτυχία της κλασικής αρθροπλαστικής ήταν πολύ χαμηλή, μπορούμε να πούμε ότι ολοένα και περισσότερο αυξάνει η «δεξαμενή» των περιστατικών τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν με την ρομποτική τεχνολογία και επομένως είμαστε αισιόδοξοι ότι σε λίγο θα επεκταθεί και στις αναθεωρήσεις αρθροπλαστικών πετυχαίνοντας ολοένα και καλύτερο αποτέλεσμα και μεγαλύτερη ικανοποίηση του ασθενούς μετά από αυτές τις σύνθετες επεμβάσεις.

 

 

 

1stpage 26 - Τι συμβαίνει μετά από λοίμωξη COVID-19; Οι μακροπρόθεσμες επιπλοκές της νόσου.

Τι συμβαίνει μετά από λοίμωξη COVID-19; Οι μακροπρόθεσμες επιπλοκές της νόσου.

By | COVID-19, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΙΚΟ

v.mardagias mediterraneo hospital 247x300 - Τι συμβαίνει μετά από λοίμωξη COVID-19; Οι μακροπρόθεσμες επιπλοκές της νόσου.

Βύρωνας Μαρδάγιας, Πνευμονολόγος Mediterraneo Hospital

Η Πανδημία του COVID-19 μετρά πλέον πάνω από 78 εκατομμύρια κρούσματα, με 1,7 εκατομμύρια θανάτους.
Πολλοί από τους ασθενείς που νοσούν αναφέρουν  μακροπρόθεσμες συνέπειες, ακόμα και μήνες μετά την αρχική προσβολή από τον ιό.
Το «μετά- COVID-19 σύνδρομο» περιγράφεται ως η εμμονή των συμπτωμάτων μετά από COVID-19 λοίμωξη για περισσότερο από 12 εβδομάδες, χωρίς να τεθεί κάποια εναλλακτική διάγνωση. Αυτές οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις προσβάλλουν ακόμα και νέους, με άγνωστη επίπτωση και ασαφή διάρκεια. Ολοένα και περισσότερες μελέτες βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με αυτό το σύνδρομο.

Τα πιο συχνά συμπτώματα του συνδρόμου είναι: επίμονος βήχας, κόπωση, δύσπνοια, δεκατική πυρετική κίνηση, αρθραλγίες, γαστρεντερικές διαταραχές, παρατεταμένη απώλεια γεύσης-όσφρησης καθώς και διαταραχές συγκέντρωσης και μνήμης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς αναρρώνουν με παρατεταμένη ανάπαυση.
Εξαίρεση όμως αποτελούν τα επίμονα καρδιακά και αναπνευστικά συμπτώματα, αλλά και οι αγχώδεις εκδηλώσεις, οι οποίες συνδέονται με την παρατεταμένη αίσθηση ασθενείας και αδυναμίας και μπορούν να προκαλέσουν επιπρόσθετα αϋπνία.
Οι συχνότερες καρδιακές επιπλοκές είναι η μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα, αρρυθμίες αλλά και έμφραγμα του μυοκαρδίου στα πλαίσια της υπερπηκτικότητας που μπορεί να προκαλέσει η νόσος. Μπορούν δε να εμφανιστούν ακόμα και εβδομάδες μετά, με τον ασθενή να έχει επανειλημμένως αρνητικά τεστ. Η κατάσταση υπερπηκτικότητας μπορεί να προκαλέσει θρομβοεμβολικά επεισόδια και ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο προκαλώντας μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στον ασθενή. Τέλος, η νόσος μπορεί να προκαλέσει νευρολογικές επιπλοκές όπως εγκεφαλίτιδα, επιληπτικές κρίσεις και πολυνευροπάθεια.   

Μία πρόσφατη μελέτη στον Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμά ότι ποσοστό 10% των ασθενών παρουσίαζαν παρατεταμένα συμπτώματα. Όμως, αυτά τα δεδομένα είναι ακόμα πρώιμα, και μπορεί η επίπτωση να ακολουθήσει την αύξηση των κρουσμάτων.

Η θεραπευτική προσέγγιση του νέας αυτής κλινικής οντότητας απαιτεί διεπιστημονική προσέγγιση, με κύριο ενορχηστρωτή τον πνευμονολόγο, ο οποίος αντιμετωπίζει τις πιο συχνές επιπλοκές του long COVID syndrome, την επίμονη δύσπνοια και το βήχα. Συνεπικουρείται από νευρολόγο, αιματολόγο και καρδιολόγο για τις επιμέρους εκφάνσεις του συνδρόμου. Ολοένα και περισσότερα εξωτερικά ιατρεία αυτού του ειδικού σκοπού οργανώνονται στην Ευρώπη και Αμερική με σκοπό την ανακούφιση και μακροπρόθεσμη παρακολούθηση αυτών των ασθενών.

Βιβλιογραφία:

  1. COVID-19 Symptom Study App . 2020. How Long Does COVID-19 Last?. Available from:https://covid.joinzoe.com/post/covid-long-term
  2. Carfì A. Persistent symptoms in patients after acute COVID-19. JAMA. 2020;324(6):603–605.
  3. Victoria Higgins, Dorsa Sohaei, Eleftherios P. Diamandis & Ioannis Prassas (2020) COVID-19: from3 an acute to chronic disease? Potential long-term health consequences, Critical Reviews in Clinical Laboratory Sciences, DOI: 10.1080/10408363.2020.1860895
  4. Dani M, Dirksen A, Taraborrelli P, Torocastro M, Panagopoulos D, Sutton R, Lim PB. Autonomic dysfunction in ‘long COVID’: rationale, physiology and management strategies. Clin Med (Lond). 2020 Nov 26:clinmed.2020-0896. doi: 10.7861/clinmed.2020-0896. Epub ahead of print. PMID: 33243837.
  5. https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/coronavirus/in-depth/coronavirus-long-term-effects/art-20490351
vassilios kalles mediterraneo hospital e1611822617436 - Ογκοπλαστική Χειρουργική: Η σύγχρονη Χειρουργική Αντιμετώπιση του Καρκίνου του Μαστού

Ογκοπλαστική Χειρουργική: Η σύγχρονη Χειρουργική Αντιμετώπιση του Καρκίνου του Μαστού

By | MBC, ΓΕΝΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΜΑΣΤΟΥ

Δρ. Βασίλειος Καλλές MD, MSc, PhD
Γενικός Χειρουργός – Χειρουργός Μαστού
Τμήμα Χειρουργικής Ογκολογίας & Μονάδα Μαστού Mediterraneo Hospital

 

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί σήμερα την πρώτη σε συχνότητα κακοήθεια στις γυναίκες, και υπολογίζεται ότι 1 στις 8 γυναίκες θα εμφανίσει κακοήθεια στο μαστό στη διάρκεια της ζωής της,  με τάση αύξησης τις επόμενες δεκαετίες. Παρά την μεγάλη συχνότητά του όμως, η πρόγνωσή του στα πρώιμα στάδια είναι πλέον εξαιρετική, με υψηλά ποσοστά επιβίωσης, καθιστώντας τη νόσο αντιμετωπίσιμη. Στη σημαντική βελτίωση της επιβίωσης έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό τόσο η έγκαιρη διάγνωσή του με τον προληπτικό απεικονιστικό έλεγχο και την ευαισθητοποίηση του πληθυσμού, όσο και οι νεότερες θεραπείες (ακτινοθεραπεία, στοχευμένη χημειοθεραπεία, ορμονοθεραπεία) που πλέον εφαρμόζονται.

Η χειρουργική θεραπεία αποτελεί αναμφίβολα την «αιχμή του δόρατος» στην αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού, έχοντας όμως εξελιχθεί σημαντικά. Παλαιότερα, στόχος της χειρουργικής επέμβασης ήταν μόνο η επιβίωση της ασθενούς, με αποτέλεσμα την εφαρμογή ριζικών και ακρωτηριαστικών επεμβάσεων. Σήμερα, στόχος του σύγχρονου χειρουργού είναι βεβαίως το βέλτιστο ογκολογικό αποτέλεσμα, το οποίο όμως συνδυάζεται με το ελάχιστο τραύμα στο μαστό, την ταχεία ανάρρωση αλλά και τη μικρότερη δυνατή επίδραση στην ποιότητα ζωής της γυναίκας, τόσο σε λειτουργικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, ώστε η ασθενής να έχει την ευκαιρία να διατηρήσει τη θηλυκότητα και την αυτοπεποίθησή της. Για να πετύχουμε αυτούς τους στόχους, αναπτύχθηκαν και εφαρμόζονται σύγχρονες τεχνικές διατήρησης του μαστού, ή, στην περίπτωση που ο μαστός δεν μπορεί να διατηρηθεί, αποκατάστασης μετά από μαστεκτομή.

Έτσι, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τις επιθυμίες της ασθενούς αλλά και τη συμβουλή του χειρουργού, υπάρχει η δυνατότητα επιλογών μεταξύ ογκεκτομής (δηλαδή αφαίρεσης του όγκου μόνο, σε υγιή όρια) ή μαστεκτομής (αφαίρεσης ολόκληρου του μαστού), και, κατόπιν, είτε ανασύστασης του μαστού στην πρώτη περίπτωση, δηλαδή αναδιαμόρφωσης του σχήματός του με ειδικές χειρουργικές τεχνικές, είτε, στην περίπτωση αφαίρεσης όλου του στήθους, πλαστικής αποκατάστασης με χρήση ενθεμάτων ή αυτόλογων κρημνών.

Ιδιαίτερα δημοφιλείς τα τελευταία χρόνια, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, είναι οι επεμβάσεις διατήρησης του μαστού (ογκεκτομές) στις οποίες όμως εφαρμόζονται χειρουργικές τεχνικές αισθητικής χειρουργικής. Η θεραπευτική μαστοπλαστική (Therapeutic Mammaplasty) εξασφαλίζει την αφαίρεση του όγκου σε ασφαλή χειρουργικά όρια, με ταυτόχρονη ανασύσταση του μαστού με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουμε και ένα όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα, πέρα από την – αδιαπραγμάτευτη – ογκολογική επάρκεια της επέμβασης. Έτσι, χρησιμοποιώντας τομές και χειρουργικές τεχνικές μείωσης και ανόρθωσης του στήθους, το «έλλειμμα» που δημιουργείται από την αφαίρεση του όγκου καλύπτεται με την ανάπλαση του μαστού, ενώ παράλληλα, στον ίδιο ή σε δεύτερο χρόνο, μπορεί να γίνει και επέμβαση συμμετρίας στον υγιή μαστό. Βέβαια, μια τέτοια επέμβαση συνήθως έχει καλύτερα αποτελέσματα σε γυναίκες με μέτριους ή μεγάλους μαστούς, απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό και περισσότερο χειρουργικό χρόνο, ενώ ασφαλώς υπάρχουν κριτήρια επιλογής των ασθενών που είναι κατάλληλες για τη μέθοδο.

Σίγουρα όμως οι επεμβάσεις διατήρησης του μαστού δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις ασθενείς. Για παράδειγμα, η παρουσία περισσοτέρων από μιας εστιών σε διαφορετικά σημεία (τεταρτημόρια) στο μαστό, η ύπαρξη ενός μεγάλου όγκου σε ένα μικρού σχετικά μεγέθους μαστό, το ιστορικό προηγούμενης ακτινοβολίας στο μαστό, ή η συνύπαρξη νοσημάτων που αποκλείουν τη δυνατότητα ακτινοβολίας (και ως εκ τούτου επίτευξης ισάξιου ογκολογικού αποτελέσματος της ογκεκτομής με τη μαστεκτομή) επιβάλλουν την αποφυγή μιας τέτοιας επέμβασης και την επιλογή της αφαίρεσης όλου του μαστού, δηλαδή της μαστεκτομής. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις αυτές, υπάρχει πλέον η δυνατότητα αποκατάστασης του μαστού, η οποία πλέον θεωρείται μέρος της θεραπευτικής αντιμετώπισης του καρκίνου του μαστού και όχι μια αισθητική επέμβαση.

Σήμερα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της ασθενούς, η αποκατάσταση του μαστού μετά από μαστεκτομή μπορεί να ξεκινήσει ήδη από το χρόνο της ογκολογικής επέμβασης (άμεση αποκατάσταση), χρησιμοποιώντας είτε απευθείας  μόνιμα ενθέματα σιλικόνης (αποκατάσταση σε ένα στάδιο), είτε διατατήρες ιστών που τοποθετούνται αρχικά ώστε να προετοιμάσουν το έδαφος για την τοποθέτηση του μόνιμου ενθέματος σε δεύτερο χρόνο (αποκατάσταση σε δυο στάδια). Πλεονεκτήματα της αποκατάστασης σε ένα στάδιο είναι το άμεσο και εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα, που συμβάλλει στη διατήρηση της αυτοεκτίμησης και της ποιότητας ζωής της γυναίκας σε μια τόσο σοβαρή στιγμή, καθώς και η αποφυγή επιπλέον χειρουργικών επεμβάσεων, όμως απαιτείται αφ’ ενός προσεκτική επιλογή των ασθενών και αφ’ ετέρου περισσότερος χειρουργικός χρόνος και μεγαλύτερο διάστημα νοσηλείας.

Μια άλλη σημαντική εξέλιξη των τελευταίων ετών είναι η καθιέρωση της εφαρμογής της Βιοψίας του Φρουρού Λεμφαδένα: με τη μέθοδο αυτή, χρησιμοποιώντας ειδικές τεχνικές σήμανσης, διαπιστώνουμε στη διάρκεια του χειρουργείου αν ο καρκίνος έχει προσβάλλει τους λεμφαδένες της μασχάλης, που είναι και η συνηθέστερη θέση στην οποία «μεταναστεύουν» τα καρκινικά κύτταρα. Η πληροφορία αυτή είναι σημαντική, καθώς αν οι πρώτοι λεμφαδένες δεν είναι προσβεβλημένοι – πράγμα που στη σύγχρονη εποχή της έγκαιρης διάγνωσης αφορά την πλειοψηφία των ασθενών – τότε αποφεύγεται ο λεμφαδενικός καθαρισμός της μασχάλης, μια επέμβαση με σημαντικές πιθανές επιπλοκές (π.χ. λεμφοίδημα, διαταραχές στην κινητικότητα του άνω άκρου), και εκτελείται πλέον μόνον σε όσες ασθενείς είναι επιβεβλημένος.

Κλείνοντας, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι στις μέρες μας ο Καρκίνος του Μαστού είναι μια νόσος που μπορεί να ανιχνευθεί έγκαιρα αλλά και να αντιμετωπιστεί με επιτυχία. Τα νέα δεδομένα μας επιτρέπουν να είμαστε αισιόδοξοι για άριστα αποτελέσματα, έχοντας όμως κάνει τα σωστά βήματα για τη θεραπεία της νόσου. Η σύγχρονη και ολοκληρωμένη χειρουργική αντιμετώπιση, μπορεί να προσφέρει ένα άρτιο ογκολογικό αποτέλεσμα, αλλά και να συμβάλλει σημαντικά στην αυτοπεποίθηση και τη θηλυκότητα της γυναίκας, που αποτελούν αναφαίρετο δικαίωμά της!

ct coronary angiography mediterraneo hospital - Αξονική στεφανιογραφία: ενδείξεις, αντενδείξεις και προετοιμασία

Αξονική στεφανιογραφία: ενδείξεις, αντενδείξεις και προετοιμασία

By | ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ, ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΟ
boutsikou 300x225 - Αξονική στεφανιογραφία: ενδείξεις, αντενδείξεις και προετοιμασία

Μαρία Μπούτσικου, Καρδιολόγος, εξειδικευμένη στη Μαγνητική Τομογραφία Καρδιάς και τις Συγγενείς Καρδιοπάθειες.
Υπεύθυνη του Τμήματος Μαγνητικής Τομογραφίας καρδιάς και Αξονικής τομογραφίας καρδιάς Mediterraneo Hospital.

Η στεφανιαία νόσος συνεχίζει να αποτελεί μια από τις κυριότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως.

Η αξονική στεφανιογραφία είναι μια σχετικά απλή σύντομη σε διάρκεια αναίμακτη απεικονιστική μέθοδος που βρίσκει όλο και μεγαλύτερη αποδοχή και εφαρμογή στην κλινική πράξη. Με την εξέταση αυτή μπορούμε να εξετάσουμε την ανατομία του δικτύου των στεφανιαίων αγγείων, την παρουσία ή όχι αθηρωματικών πλακών. Η μέθοδος μας δίνει τη δυνατότητα να πάρουμε αδρές πληροφορίες για τη σύσταση των αθηρωματικών πλακών (μαλακών, αποτιτανωμένων, μικτής υφής) καθώς και του είδους της παραμόρφωσης που προκαλούν στα στεφανιαία αγγεία (θετική- αρνητική αναδιαμόρφωση). Οι πληροφορίες αυτές είναι σημαντικές τόσο για τη διάγνωση όσο και το θεραπευτικό χειρισμό των ασθενών.

Στις τελευταίες αναθεωρημένες κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, η αξονική στεφανιογραφία συμπεριλαμβάνεται στα αρχικά απεικονιστικά τεστ για τη διάγνωση της στεφανιαίας νόσου σε ασθενείς με συμπτώματα και παράγοντες κινδύνου για στεφανιαία νόσο στους οποίους η κλινική εξέταση και ο αρχικός καρδιολογικός έλεγχος (ηλεκτροκαρδιογράφημα, υπέρηχος καρδιάς, δοκιμασία κόπωσης σε τάπητα) δεν μπορούν να αποκλείσουν την παρουσία στεφανιαίας νόσου.
Η αξία της απεικονιστικής αυτής μεθόδου έγκειται όχι μόνο στην ικανότητά της να προσδιορίζει αξιόπιστα και άμεσα, μη επεμβατικά την παρουσία και τη βαρύτητα στενώσεων στα στεφανιαία αγγεία αλλά και στην σημαντικά υψηλή αρνητική προγνωστική αξία της η οποία αγγίζει το 100%, δηλαδή την ικανότητά της να αποκλείει την παρουσία αποφρακτικής στεφανιαίας νόσου όταν αυτή δεν παρουσιάζει παθολογικά ευρήματα.

Εκπαιδεύτηκα στην αξονική στεφανιογραφία στο Νοσοκομείο Harefield του Λονδίνου, σε ένα από τα μεγαλύτερα απεικονιστικά εργαστήρια στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η μέθοδος αυτή είναι ευρύτατα διαδεδομένη στην καθημερινή κλινική πράξη με κλινικές παραπομπές που εκτείνονται σε ένα μεγάλο φάσμα καρδιαγγειακών παθήσεων. Αυτά τα απεικονιστικά πρωτόκολλα προσπαθούμε να εφαρμόσουμε και στη Μονάδα Αξονικής Στεφανιογραφίας του Νοσοκομείου Mediterraneo ανάλογα με το κλινικό ερώτημα κάθε φορά και σε συνεργασία με τους παραπέμποντες κλινικούς καρδιολόγους.

Οι κυριότερες ενδείξεις διενέργειας αξονικής στεφανιογραφίας είναι:

  • Διερεύνηση παρουσίας στεφανιαίας νόσου σε ασθενείς χωρίς γνωστή στεφανιαία νόσο οι οποίοι παρουσιάζουν στηθάγχη ή ισοδύναμα αυτής.
  • Χαμηλού ή μέσου κινδύνου για στεφανιαία νόσο ασθενείς με στηθαγχικό άλγος οι οποίοι προσέρχονται στα επείγοντα.
  • Ασθενείς με στηθαγχικό άλγος οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε προηγούμενο καρδιολογικό έλεγχο με αμφίβολα αποτελέσματα.
  • Ασθενείς με παράγοντες κίνδυνου για στεφανιαία νόσο οι οποίοι έχουν θετική ή αμφίβολη δοκιμασία κόπωσης
  • Έλεγχος των στεφανιαίων αγγείων πριν από καρδιοχειρουργική επέμβαση
  • Έλεγχος των στεφανιαίων αγγείων πριν από διαδερμική αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (TAVI).
  • Υποψία ανώμαλης έκφυσης των στεφανιαίων αγγείων.
  • Έλεγχος βατότητας stents και μοσχευμάτων σε ασθενείς με προηγούμενη αορτοστεφανιαία παράκαμψη ως έλεγχος ρουτίνας.
  • Εκτίμηση της ανατομίας των πνευμονικών φλεβών προ της επέμβασης ηλεκτρικής απομόνωσής τους για κατάλυση κολπικής μαρμαρυγής (ablation).
  • Υπάρχει η δυνατότητα λειτουργικής μελέτης του μυοκαρδίου (ογκομέτρηση και εκτίμηση του κλάσματος εξώθησης της αριστερής και της δεξιάς κοιλίας).

Αν και η εξέταση είναι εξειδικευμένη για τη μελέτη των στεφανιαίων αγγείων και δεν μπορεί να αντικαταστήσει άλλες απεικονιστικές μεθόδους όπως την αγγειογραφία αορτής, των πνευμονικών αρτηριών ή την αξονική τομογραφία θώρακος, μπορεί να αναδείξει τυχαία παθολογικά ευρήματα που αφορούν όλες τις υπόλοιπες ανατομικές δομές του θώρακα και να καθοδηγήσει την περαιτέρω εξειδικευμένη απεικόνιση.

Προετοιμασία για την εξέταση

Οι ασθενείς δεν θα πρέπει να καταναλώσουν φαγητό ή υγρά λίγες ώρες πριν την εξέταση. Πριν την εξέταση θα τους ζητηθεί να αφαιρέσουν τα μεταλλικά αντικείμενα τα οποία μπορεί να βρίσκονται στα πεδίο μελέτης και μπορεί να επηρεάσουν την ποιότητα των εικόνων.

Θα πρέπει να αποφεύγεται η κατανάλωση καφέ, τσάι ή ενεργειακών ροφημάτων 12 ώρες πριν την εξέταση καθώς μπορεί να αυξήσουν την καρδιακή συχνότητα, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα της εξέτασης.

Θα πρέπει να ενημερώσουν το κέντρο για τυχόν φαρμακευτικές ή τροφικές αλλεργίες. Στην περίπτωση γνωστού ιστορικού αλλεργικής αντίδρασης σε ιωδιούχα σκιαγραφικά θα πρέπει να λάβουν προετοιμασία με αντιαλλεργική αγωγή.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώσουν σχετικά με γνωστό ιστορικό καρδιοπάθειας, βρογχικού άσθματος, σακχαρώδη διαβήτη, νεφρικής ανεπάρκειας η θυρεοειδοπάθειας, καθώς κάποιες από αυτές τις καταστάσεις μπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα ανεπιθύμητων ενεργειών.

Η εξέταση διαρκεί λίγα μόνο λεπτά, οι ασθενείς ωστόσο θα πρέπει να προσέλθουν στο τμήμα μισή ώρα πριν την εξέταση για να προετοιμαστούν.

Πριν την εξέταση

Πριν τη διενέργεια της εξέτασης η νοσηλεύτρια του τμήματος μετρά τα ζωτικά σημεία του ασθενούς (αρτηριακή πίεση, σφύξεις και κορεσμό οξυγόνου)  και στη συνέχεια επιβεβαιώνει τις πληροφορίες σχετικά με το προηγούμενο ιστορικό αλλεργιών, τη φαρμακευτική αγωγή και τα προβλήματα υγείας του ασθενούς.
Ακολουθεί η φλεβοκέντηση για τη χορήγηση του ενδοφλέβιου σκιαγραφικού κατά τη διάρκεια της εξέτασης.
Πριν την έναρξη της εξέτασης συνήθως χορηγείται μικρή δόση νιτρωδών υπογλωσσίως, προκειμένου να προκληθεί διαστολή των στεφανιαίων αγγείων και να βελτιωθεί η ποιότητα των εικόνων.
Η καρδιακή συχνότητα πρέπει να είναι χαμηλή προκειμένου να αυξηθεί η ποιότητα των εικόνων. Για το λόγο αυτό πολλοί ασθενείς λαμβάνουν μικρή δόση β- αναστολέα, φαρμάκων που μειώνουν την καρδιακή συχνότητα, για λίγες ώρες πριν από τη διενέργεια της εξέτασης.

Κατά την εξέταση

Κατά τη διάρκεια της εξέτασης η καρδιακή συχνότητα παρακολουθείται συνεχώς. Ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθήσει τις οδηγίες για συγκράτηση της αναπνοής για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά. Η έγχυση του σκιαγραφικού ενδοφλέβια ακολουθείται συχνά από μια παροδική αίσθηση θερμότητας.

Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης ο ασθενής παραμένει για παρακολούθηση στο χώρο για περίπου 20 λεπτά ενώ στη συνέχεια μπορεί να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Είναι όλοι οι ασθενείς κατάλληλοι υποψήφιοι ;

  • Η εγκυμοσύνη αποτελεί αντένδειξη για τη διενέργεια της εξέτασης.

Επιπρόσθετα, υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες επηρεάζεται σημαντικά η ποιότητα των εικόνων γι αυτό και οι ακόλουθοι ασθενείς δεν αποτελούν κατάλληλους υποψηφίους για τη διενέργεια της εξέτασης.

  • Ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή ή άλλη ταχυαρρυθμία ή έντονη εκτατοσυστολική αρρυθμία.
  • Παχύσαρκοι ασθενείς
  • Ασθενείς που δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τα αναπνευστικά παραγγέλματα κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Μπορεί η αξονική στεφανιογραφία να αντικαταστήσει την κλασσική επεμβατική στεφανιογραφία;

Η αξονική στεφανιογραφία έχει μεγάλη αρνητική προγνωστική αξία, που σημαίνει ότι μπορεί πολύ αξιόπιστα να αποκλείσει την παρουσία στεφανιαίας νόσου, είναι δε η κατάλληλη μέθοδος για ασθενείς χαμηλού και ενδιάμεσου κινδύνου για στεφανιαία νόσο. Αν ωστόσο , η εξέταση αυτή αναδείξει σοβαρές βλάβες τότε συνιστάται και η διενέργεια επεμβατικής στεφανιογραφίας για την επιβεβαίωση των ευρημάτων και τη διενέργεια στη συνέχεια αγγειοπλαστικής για διόρθωση των βλαβών στην ίδια συνεδρία.

Πόση ακτινοβολία δέχεται ένας ασθενής που υποβάλλεται σε στεφανιογραφία;

Το ποσό της ακτινοβολίας που δέχεται ο ασθενής  που υποβάλλεται σε αξονική στεφανιογραφία εξαρτάται από τον τύπο του μηχανήματος που χρησιμοποιείται. Με τους σύγχρονους αξονικούς τομογράφους το ποσό αυτό είναι πολύ περιορισμένο.

 

 

g.malgarinos mediterraneo hospital - Κατανοώντας το Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου (Σπαστική Κολίτιδα)

Κατανοώντας το Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου (Σπαστική Κολίτιδα)

By | ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΙΚΟ - ΕΝΔΟΣΚΟΠΙΚΟ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Γεώργιος Κ. Μαλγαρινός MD, PhD, Ιατρός Γαστρεντερολόγος, Διευθυντής Μονάδος Προηγμένων Ενδοσκοπικών Τεχνικών Mediterraneo Hospital

 

Τι είναι το «Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου (ΣΕΕ)»;

Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (ΣΕΕ) είναι μία χρόνια υποτροπιάζουσα λειτουργική διαταραχή του παχέος εντέρου η οποία προκαλεί ποικιλία ενοχλητικών συμπτωμάτων στους ασθενείς. Λέγοντας «λειτουργική διαταραχή» εννοούμε την προβληματική κινητικότητα (υπερκινητικότητα ή ατονία) που παρουσιάζει το παχύ έντερο χωρίς να υπάρχει κάποια παθολογική αιτία που να δικαιολογεί τα ενοχλήματα που έχει ο ασθενής.

Είναι το ίδιο «Σπαστική Κολίτιδα» και ΣΕΕ; 

Ναι, είναι ακριβώς η ίδια νόσος. Πολλοί χρησιμοποιούν την έκφραση «σπαστική κολίτιδα» η οποία ιατρικά είναι λανθασμένη διότι ο όρος «κολίτιδα» αναφέρεται σε φλεγμονή του εντέρου ενώ στο ΣΕΕ δεν υπάρχει κάποια αιτία φλογμονώδους φύσεως.

Τι συμπτώματα παρουσιάζουν οι ασθενείς με ΣΕΕ;

Οι ασθενείς με ΣΕΕ παραπονούνται για δύο κυρίως συμπτώματα τα οποία είναι τα εξής:

1. Κοιλιακός πόνος. Έχει κωλικοειδή χαρακτήρα, είναι ποικίλης έντασης, με περιόδους υφέσεως και εξάρσεως που εντοπίζεται σε διάφορα σημεία στην κοιλιακή χώρα, συχνότερα στο αριστερό κάτω μέρος της κοιλιάς. Ο πόνος μπορεί να συνοδεύεται από αίσθημα μετεωρισμού (φούσκωμα), να μετακινείται στην κοιλιά και σε πολλούς ασθενείς να υφίεται με την κένωση ή με την αποβολή αερίων.                                                                                                                                  

2. Διαταραχές στις κενώσεις. Οι ασθενείς με ΣΕΕ μπορεί να παρουσιάζουν είτε διάρροια, είτε δυσκοιλιότητα, είτε εναλλαγή περιόδων διάρροιας και δυσκοιλιότητας. Οι ασθενείς με ΣΕΕ και διάρροια παρουσιάζουν συχνές και μετρίου όγκου κενώσεις συνήθως το πρωί ή μετά τα γεύματα και ορισμένοι αποβάλλουν καθαρή βλέννη με τα κόπρανα. Οι ασθενείς με ΣΕΕ και δυσκοιλιότητα συχνά παραπονούνται για ατελή κένωση, έχουν σκληρά και μικρά κόπρανα και κάποιοι οδηγούνται λανθασμένα στην κατάχρηση καθαρτικών.

Άλλα σπανιότερα συμπτώματα για τα οποία μπορεί να παραπονεθούν ασθενείς με ΣΕΕ είναι η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η ναυτία, η κοιλιακή διάταση (ορατή πολλές φορές),τα δυσπεπτικά ενοχλήματα και η καταβολή.

Είναι συχνή η εμφάνιση του ΣΕΕ;

Το ΣΕΕ είναι η πιο συχνή διαταραχή του πεπτικού συστήματος  και σε μελέτες φαίνεται ότι επηρεάζει περίπου το 20% του πληθυσμού στις δυτικές κοινωνίες, με την μεγαλύτερη συχνότητα να εντοπίζεται στις ηλικίες 20-40 ετών και με τις γυναίκες να υπερέχουν έναντι των ανδρών με αναλογία 2 προς 1. Όμως η εκτίμηση της πραγματικής συχνότητας του ΣΕΕ είναι δύσκολη γιατί πολλοί ασθενείς δεν ζητούν ιατρική βοήθεια για τα συμπτώματά τους.

Τι προκαλεί το ΣΕΕ;

Τα αίτια που προκαλούν το ΣΕΕ ερευνώνται από τους επιστήμονες πολλές δεκαετίες χωρίς να υπάρχει έως σήμερα πειστική εξήγηση. Πάντως, φαίνεται ότι άτομα που δεν προσέχουν την δίαιτά τους (ακανόνιστα γεύματα, αλλαγή στα πρότυπα διατροφής), άτομα με πολύ άγχος ή ψυχολογικές διαταραχές εμφανίζουν συχνότερα ΣΕΕ. Τέλος, έχει παρατηρηθεί ότι ο κίνδυνος εμφάνισης ΣΕΕ αυξάνεται κατά έξι φορές σε ασθενείς μετά από έντονες γαστρεντερικές μολύνσεις (τροφική δηλητηρίαση, γαστρεντερίτιδα). Πολλές μελέτες βρίσκονται σε εξέλιξη με στόχο να κάνουν γνωστές όλες τις αιτίες που προκαλούν ΣΕΕ.

Που οφείλεται ο πόνος στο ΣΕΕ;

Κατά την διάρκεια της πέψης η κινητικότητα (διάταση και σύσπαση) που παρουσιάζει το έντερο ώστε να προωθήσει το περιεχόμενό του στο τέρμα (στον πρωκτό), είναι συνήθως μια ανώδυνη διεργασία η οποία δεν γίνεται αντιληπτή. Πόνος παρουσιάζεται όταν για κάποιο λόγο μεταβάλλεται η κινητικότητα του εντέρου.

Έχει παρατηρηθεί ότι οι ασθενείς με ΣΕΕ παρουσιάζουν πιο εύκολα πόνο σε σχέση με τα φυσιολογικά άτομα, έχουν χαμηλό ουδό σπλαγχνικού πόνου σε συνήθη ερεθίσματα (είναι δηλαδή πιο ευαίσθητοι στον πόνο), γεγονός που συμπεραίνεται σε πειράματα που έχουν πραγματοποιηθεί όπου η διάταση του εντέρου προκαλεί πιο εύκολα πόνο στα άτομα με ΣΕΕ σε σύγκριση με υγιείς μάρτυρες. Η ακριβής αιτιολογία αυτής της παρατηρούμενης «ευαισθησίας» στον πόνο στους ασθενείς με ΣΕΕ παραμένει ασαφής.

Είναι σοβαρή νόσος το ΣΕΕ; Αν και τα συμπτώματα του μπορεί να είναι παρόμοια με εκείνα που παρατηρούνται σε άλλες σοβαρότερες παθήσεις (καρκίνος παχέος εντέρου, εκκολπωματίτιδα, φλεγμονώδης εντεροπάθεια, υπολακτασία κ.ά.), το ΣΕΕ δεν αποτελεί απειλή για την ζωή του ασθενούς. Πιο συγκεκριμένα, οι ασθενείς που έχουν διαγνωσθεί με ΣΕΕ πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν κινδυνεύουν περισσότερο από οποιονδήποτε φυσιολογικό άνθρωπο να αναπτύξουν κάποια σοβαρότερη πάθηση όπως π.χ. καρκίνο του παχέος εντέρου γι αυτό δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Όμως, δεν θα πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι το ΣΕΕ διαταράσσει σε σημαντικό βαθμό την ποιότητα ζωής και επηρεάζει τις κοινωνικές δραστηριότητες και γι αυτό τον λόγο οι ασθενείς θα πρέπει να επισκέπτονται τον γαστρεντερολόγο.

Πότε θα πρέπει να γίνει επίσκεψη σε γαστρεντερολόγο; Όταν κάποιος αισθανθεί τα κύρια συμπτώματα που αναφέραμε δηλαδή υποτροπιάζοντα επεισόδια κοιλιακού άλγους ή θα παρατηρήσει διαταραχές στις κενώσεις του (τάση για διαρροϊκές κενώσεις, δυσκοιλιότητα ή εναλλαγές διάρροιας με δυσκοιλιότητα) τότε θα πρέπει να επισκεφτεί τον γαστρεντερολόγο του. Να τονισθεί ότι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι θα πρέπει να είναι οι ασθενείς άνω των 40 ετών με τα προαναφερθέντα συμπτώματα και οι ασθενείς που τυχόν παρουσιάζουν ένα από τα «σημεία συναγερμού» τα οποία είναι:

– η ένδειξη αιμορραγίας του εντέρου (απώλεια αίματος που δεν αποδίδεται μετά από εξετάσεις σε αιμορροϊδες ή ραγάδες)
η ανορεξία ή απώλεια βάρους (περισσότερα απο 2 κιλά χωρίς επιδίωξη),
– η νυχτερινή διάρροια (η οποία παρουσιάζεται κατά την διάρκεια του νυχτερινού ύπνου και ξυπνά τον ασθενή),
– ο πυρετός  (όταν συνδυάζεται με επεισόδια κοιλιακού άλγους ή με διαταραχές στις κενώσεις)
– το οικογενειακό ιστορικό (καρκίνου παχέος εντέρου, ιδιοπαθούς φλεγμονώδους εντερικής νόσου, κοιλιοκάκης).

Οι ασθενείς αυτοί θα πρέπει να μας επισκεφθούν επειγόντως.

Τι εξετάσεις απαιτούνται για τη διάγνωση του ΣΕΕ;

Όλοι οι ασθενείς που έχουν συμπτώματα από την κάτω κοιλία πρέπει να υποβάλονται αρχικά σε λεπτομερή λήψη ιστορικού, σε επιμελή κλινική εξέταση και σε αιματολογικές εξετάσεις (γενική εξέταση αίματος, εξετάσεις ηπατικής, θυρεοειδικής, νεφρικής λειτουργίας, προσδιορισμός λιπιδίων, σακχάρου, CRP κλπ).

Αν ο ασθενής είναι μεγαλύτερος από 40 ετών, παρουσιάζει κάποιο από τα «σημεία συναγερμού», ή αν κάποια από τις πρώτες εξετάσεις αναδείξει κάτι παθολογικό  (π.χ αναιμία, ηωσινοφιλία κ.λπ.), τότε θα απαιτηθεί λεπτομερέστερος ενδοσκοπικός και ακτινολογικός έλεγχος του πεπτικού σωλήνος. Πολλοί ασθενείς, λανθασμένα, πιστεύουν ότι η πρώτη εξέταση στην οποία θα υποβληθούν για τα προαναφερθέντα συμπτώματα είναι η κολονοσκόπηση και γι’ αυτό δεν επισκέπτονται τον γιατρό. Όμως τις περισσότερες φορές και ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες το πιθανότερο είναι ο γιατρός να μην προτείνει κολονοσκόπηση και να αρκεί η λήψη του ιστορικού, η κλινική εξέταση, οι αιματολογικές εξετάσεις και κάποιες εξετάσεις κοπράνων (π.χ. παρασιτολογική, καλπροτεκτίνη κ.λπ.) ώστε να τεθεί η διάγνωση του ΣΕΕ.

Ο ασθενής θα πρέπει να γνωρίζει ότι η διάγνωση του συνδρόμου ευερεθίστου εντέρου είναι διάγνωση αποκλεισμού διαφόρων – πολύ σοβαρότερων – ασθενειών οι οποίες έχουν όμοια συμπτώματα με τα δικά του.

Πόσο σημαντικός είναι ο τρόπος ζωής για τους ασθενείς με ΣΕΕ; Πώς αντιμετωπίζεται το ΣΕΕ;

Οι ασθενείς θα πρέπει να ενθαρρύνονται να έχουν έναν υγιή τρόπο ζωής. Η συμμετοχή τους στην αντιμετώπιση του ΣΕΕ είναι σημαντική διότι – σε συνεργασία με τον γιατρό του – θα πρέπει να αναγνωρίσουν τις τροφές και τις στρεσσογόνες καταστάσεις στη ζωή τους, οι οποίες τους δημιουργούν συμπτώματα και να τις αποφεύγουν.

Η φαρμακευτική θεραπεία που θα εφαρμόσει ο γαστρεντερολόγος εξαρτάται από τα συμπτώματα του κάθε ασθενή και περιλαμβάνει σπασμολυτικά φάρμακα, προβιοτικά, αντιδιαρροϊκά, αντιβιωτικά, αντικαταθλιπτικά κ.ά.

 

μετροπολιταν νοσοκομείο, metropolitan hospital, ασκληπιειο, ασκληπιειο βουλας, ιατρικο αθηνα, ιατρικο μαρουσι, ιατρικο φαληρο