Category Archives: IN THE NEWS

4+1 ερωτήσεις για τη σκωληκοειδίτιδα

By | IN THE NEWS | No Comments

appendicitisΜιχάλης Ν. Βοργιάς M.D.,F.A.C.S, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Mediterraneo Hospital
Πηγή: http://www.crashonline.gr

Oξύς περιομφαλικός πόνος, ο οποίος μετατοπίζεται στο κάτω δεξί τεταρτημόριο της κοιλιάς, είναι οι πιο σημαντικές ενδείξεις ότι η σκωληκοειδίτιδά μας χρειάζεται άμεση επέμβαση.

Η εμφάνιση άλλων συμπτωμάτων όπως ανορεξία, ναυτία, έμετοι, χαμηλός πυρετός, είναι κοινές με άλλες αρρώστιες όπως πνευμονία, γαστρεντερίτιδα, ουρολοίμωξη, γυναικολογικά προβλήματα και καθιστούν δύσκολη τη διάγνωση του προβλήματος. Η οξεία σκωληκοειδίτιδα δεν είναι τίποτε άλλο από την απόφραξη του αυλού του εντεριδίου αυτού, οίδημα και διάχυση μικροβίων στα τοιχώματα του καθώς επίσης και στην περιοχή αυτή της κοιλιάς. Μερικές φορές η απόφραξη και το οίδημα μαζί με την φλεγμονή της, προκαλούν ρήξη αυτής και διάχυση του περιεχομένου στην κοιλιά. Το αποτέλεσμα αυτών είναι η περιτονίτιδα. Ο κ. Μιχάλης Βοργιάς – MD FACS, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής, απαντά σε 4+1 ερωτήσεις για τη σκωληκοειδίτιδα και μας εξηγεί πώς αυτή αντιμετωπίζεται.

Πώς εκδηλώνεται η οξεία σκωληκοειδίτιδα;

Η οξεία σκωληκοειδίτιδα εκδηλώνεται με ήπιο πόνο στην περιοχή του στομάχου στην αρχή, μαζί με γαστρεντερικές διαταραχές (έμετο ή διάρροια), γενικά δυσφορία και ανορεξία. Αργότερα ο πόνος μετατοπίζεται και εντοπίζεται χαμηλότερα δεξιά και γίνεται επίμονος και βασανιστικός και πολλές φορές επιδεινώνεται με τις κινήσεις, τον βήχα κλπ. Ενώ επιπρόσθετα υπάρχει και πυρετός. Η κατάσταση αυτή απαιτεί άμεση εισαγωγή σε χειρουργική κλινική για χειρουργική αντιμετώπιση.
Είναι εύκολη η διάγνωσή της;
Αυτό που έχει σημασία μεγάλη είναι η διάγνωση της πάθησης και η διαφοροδιάγνωση από άλλες παθήσεις της περιοχής αυτής της κοιλιάς. Παθήσεις τέτοιες που παρουσιάζουν τέτοια συμπτωματολογία (περίπου), είναι γυναικολογικά προβλήματα (όπως σαλπιγγίτιδα, ρήξεις ωχρών σωματίων, συστροφές κύστεων ωοθηκών, εξωμήτριος κύηση κλπ), συμφύσεις της περιοχής που προκαλούν απόφραξη στο έντερο, μεσεντέριος λεμφαδενίτιδα (στα παιδιά παράλληλα ή μετά από λοίμωξη του αναπνευστικού-που το παιδί λέει πως το πονάει και η κοιλιά του), παθήσεις του παχέος εντέρου (εκκολπωματίτιδα σε μεγάλες ηλικίες).

Eνδείκνυται η λαπαροσκοπική χειρουργική για την αντιμετώπιση της σκωληκοειδίτιδας;

Το βασικό ερώτημα που τίθεται εδώ είναι πώς μπορεί κανείς σήμερα να προσφέρει το λιγότερο επεμβατικό (minimally invasive surgery) σε κάποιο ασθενή και μάλιστα νεαρής ηλικίας που παρουσιάζει πρόβλημα πόνου στο υπογάστριο. Οι μικρές και σχεδόν αναίμακτες τομές, οι σχεδόν ανώδυνες και με ελάχιστες επιπλοκές επεμβάσεις, είναι η πρόκληση που καλείται να διαχειριστεί ένα χειρουργός. Τη λύση, στα μεγάλα αυτά προβλήματα δίνει η λαπαροσκοπική χειρουργική, που ξεκίνησε να εφαρμόζεται σχετικά πρόσφατα, τη δεκαετία του ’90, με την ευρεία χρήση των οπτικών ινών και των video, εκτοπίζοντας σε αρκετές περιπτώσεις την κλασική γενική χειρουργική. Δικαίως θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της γενικής χειρουργικής του 20ου αιώνα καθώς με τη τεχνική αυτή όχι μόνο εξελίσσονται σε υπόθεση… ρουτίνας οι χειρουργικές επεμβάσεις αλλά δεν δημιουργούν σημαντικό χειρουργικό τραύμα. Μέσω της μεθόδου αυτής μπορεί σήμερα να διαγνωσθεί, και διαφοροδιαγνωσθεί όπως και να θεραπευθεί η οξεία σκωληκοειδίτιδα.

Πώς γίνεται η επέμβαση;

Η επέμβαση γίνεται μέσα από τρείς οπές μισού έως ενός εκατοστού, και μέσω του ειδικού οργάνου που λέγεται λαπαροσκόπιο προβάλλεται μέσα σε monitor υψηλής ανάλυσης και ευκρίνειας. Έτσι ο χειρουργός με την χρήση εξειδικευμένων εργαλείων μικρής διαμέτρου εκτελεί την επέμβαση ταχύτατα, υπό άμεση όραση και αναίμακτα.

Πότε γίνεται η επιστροφή στο σπίτι;

Άμεσα μετεγχειρητικά, ο ασθενής την ίδια ημέρα σηκώνεται από την κλίνη του, μπορεί να λάβει υγρά, εντός δε 24-36 ώρες από την επέμβαση μεταβαίνει στην οικεία του. Ο πόνος είναι μικρός, μυϊκός και οφείλεται στην διάταση που γίνεται στην κοιλιά την ώρα της επέμβασης από την εισαγωγή αερίου, το οποίο και αφαιρείται άμεσα μετεγχειρητικά. Ο πόνος αυτός παρομοιάζεται με κράμπα ή πιάσιμο μετα γυμναστική, και ανακουφίζεται ή παρέρχεται με απλά αναλγητικά.

 

Πώς η διατροφή επηρεάζει τη ψυχική μας διάθεση

By | IN THE NEWS | No Comments


Ευγενία Ηλιάδου, Διατροφολόγος – Κλινική Διαιτολόγος, Mediterraneo Hospital

diatrofh - psyxikh dia8eshΜια αδιαπραγμάτευτη σχέση ζωής συνιστά η διατροφή με τη ψυχική μας διάθεση. Η αλληλεπίδραση αυτής της σχέσης διαφαίνεται άμεσα στα ποσοστά της ενεργητικότητας, της σωματικής υγείας, της κοινωνικότητας και της ψυχικής μας ανάτασης. Γι’ αυτό το λόγο η όποια τροποποίηση της διατροφής μας δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ «πότε τρώμε» και «γιατί τρώμε»; Ο ρόλος της τροφής – γεύσης πέρα από ρόλος συντήρησης αποτελεί και μηχανισμό προστασίας για τον ανθρώπινο μηχανισμό. Τρώμε λιγότερο οργανικά και περισσότερο συναισθηματικά.
Τι συμβαίνει όμως όταν διαταράσσεται η συνεργασία τροφής – εαυτού και καταλήγει να γίνεται μάχη με την ίδια τη ζωή; Η σχέση μας με την τροφή είναι αυτόματα σχέση ελέγχου. Όταν επιβληθώ στην τροφή κι όχι η τροφή σε εμένα δύναμαι να επιβληθώ στους άλλους αλλά/και όχι σε εμένα. Πιο απλά η υπερβολή και η αντιστάθμισή της ξεκινά και μαζί της οι Διαταραχές Διατροφής. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στον τρόπο σίτισης δημιουργούν σχήματα αντίστοιχα με της συνεργασίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό. Και φυσικά όσο περισσότερο συμμετέχω εγώ με εμένα σε θέματα για εμένα που αφορούν τη διατροφή μου, τόσο αυξάνεται η αυτοπεποίθηση, η αυτονομία και η ψυχική μου ευφορία.

Υπάρχουν αρκετοί μηχανισμοί που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε ότι επηρεάζουν τη συμπεριφορά του ανθρώπου ως προς το φαγητό αλλά οι μηχανισμοί ‘κλειδιά’ για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή τη σχέση είναι ο μηχανισμός της γλυκόζης και της σεροτονίνης. Η έκκριση ινσουλίνης δύναται να αλλάξει τη βιοχημεία στον οργανισμό και να οδηγήσει σε υπογλυκαιμία ή υπερινσουλιναιμία, εφόσον τα πέντε ημερήσια γεύματα δεν κατανεμηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζεται παράλληλα η σωστή έκκριση της σεροτονίνης (της ορμόνης που είναι από τους βασικότερους ρυθμιστές της πείνας και κορεσμού). Η εξισορρόπηση των τριών κύριων γευμάτων οδηγεί στο να έχουμε εμείς τον έλεγχο, να είμαστε χαρούμενοι και να μη πεινάμε, ενώ τα δυο ενδιάμεσα γεύματα εξασφαλίζουν σταθερά τα επίπεδα της γλυκόζης στο σώμα. Ο μηχανισμός της πείνας και του κορεσμού στον ανθρώπινο οργανισμό λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε στην πραγματικότητα να έχουμε ένα σταθερό και μόνιμο βάρος. Οι διατροφικές μας επιλογές παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.

Η τρυπτοφάνη, το αμινοξύ πρόδρομος για τη σύνθεση της σεροτονίνης συναντάται κυρίως σε πρωτεϊνούχες τροφές όπως γαλακτοκομικά προϊόντα, κόκκινο κρέας, πουλερικά, ψάρια, όσπρια, φασόλια σόγιας, ξηροί καρποί, βρώμη και σοκολάτα.
Οι υδατάνθρακες συμβάλλουν στην αύξηση των επιπέδων σεροτονίνης, εξαιτίας της ικανότητάς τους να αυξάνουν την απορρόφηση της τρυπτοφάνης. Τα δημητριακά ολικής αλέσεως και προϊόντα τους, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας τους σε φυτικές ίνες και βιταμίνες συμπλέγματος Β, επηρεάζουν θετικά την ψυχική μας διάθεση.Τροφές πλούσιες σε Ωμέγα 3 λιπαρά οξέα, όπως είναι τα λιπαρά ψάρια, οι ξηροί καρποί, (καθώς και τα έλαια τους τα οποία είναι πλούσια σε βιταμίνη Ε) ενισχύουν την ψυχική μας διάθεση. Ανεπαρκής κατανάλωση τροφών που περιέχουν ιχνοστοιχεία όπως το σελήνιο, μαγνήσιο και φολικό οξύ επηρεάζει αρνητικά την ψυχική μας διάθεση. Τροφές πλούσιες στα παραπάνω θρεπτικά συστατικά είναι οι πρωτεϊνες, τα προϊόντα ολικής αλέσεως και πράσινα φυλλώδη λαχανικά. Η μαύρη σοκολάτα διεγείρει την παραγωγή των ενδορφινών, ουσιών που παράγονται από τον ίδιο τον οργανισμό και προκαλούν ευφορία. Η βιταμίνη D ανεβάζει τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο και συντίθεται κυρίως στο δέρμα από την έκθεση μας στην ηλιακή ακτινοβολία. Το υπόλοιπο που χρειάζεται ο οργανισμός λαμβάνεται από τροφές όπως τα λιπαρά ψάρια, το κόκκινο κρέας, ο κρόκος αυγού, οι μαργαρίνες και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Βασικός στόχος είναι να καταφέρουμε να ρυθμίσουμε και πάλι όλες τις ισορροπίες μεταξύ όλων των θρεπτικών συστατικών που προσλαμβάνονται και των χημικών ουσιών που παράγονται με φυσικό τρόπο μέσα στον οργανισμό. Είναι πρωτεύουσα ανάγκη να επανεργοποιήσουμε τους φυσιολογικούς μηχανισμούς πείνας και κορεσμού που η φύση τους προόρισε να κατέχει ο άνθρωπος σαν αρχέγονο ένστικτο, έτσι ώστε να εξασφαλίζει μία μόνιμη ισορροπία μεταξύ του ιδίου και του περιβάλλοντός του.

Η εμφάνιση και η εικόνα σώματος μπορεί να οδηγήσει σε υπερενασχόληση με τη διατροφή και το βάρος. Η ψυχογενής ανορεξία, η νευρική βουλιμία, η αδηφαγική διαταραχή/συναισθηματική υπερφαγία και η παχυσαρκία είναι μερικά μόνο στοιχεία που καταδεικνύουν τη σχέση διάθεσης – διατροφής. Αρκετές είναι επίσης οι φορές όπου παράγοντες συν-νοσηρότητας επιτείνουν τα προβλήματα της διατροφής απαιτώντας παρακολούθηση από μια ομάδα ειδικών συμπεριλαμβανομένων διατροφολόγου, ψυχολόγου κι ενδοκρινολόγου.

Η Διατροφική Συμβουλευτική, η σύνδεση της διατροφικής συμπεριφοράς με σκέψεις και διαπροσωπικές ιδέες, η αξία του εαυτού και η εκπαίδευση σε συναφή θέματα μπορεί να ενθαρρύνουν μια προσέγγιση με γνώμονα τη ψυχική ευδιαθεσία. Η διαχείριση των συναισθημάτων και τα προσωπικά όρια ας τοποθετηθούν τόσο στη διατροφή όσο και στη φιλοσοφία ζωής μας.

Η θρεπτική αξία των καρυδιών

By | IN THE NEWS | No Comments

Ευγενία Ηλιάδου, Διατροφολόγος – Κλινική Διαιτολόγος, Mediterraneo Hospital

618_348_the-healthy-nuts-walnutsΤα καρύδια κατέχουν μοναδική θέση μεταξύ των ξηρών καρπών διότι όπως έχει αποδειχθεί προστατεύουν τον οργανισμό από χρόνιες ασθένειες (καρδιαγγειακά και νευρολογικά νοσήματα και κάποιες μορφές καρκίνου -κυρίως του προστάτη και του μαστού). Αυτό οφείλεται κυρίως στην αντιοξειδωτική και αντιθρομβωτική τους δράση. Τα καρύδια περιέχουν την υψηλότερη ποσότητα ωμέγα 3 λιπαρών οξέων από τους υπόλοιπους ξηρούς καρπούς, με τη μορφή άλφα-λινολενικού οξέος. Τριάντα γραμμάρια (30γρ.) αντιστοιχούν περίπου σε ¼ του φλιτζανιού ή μία χούφτα και περιέχουν 2,5 γραμμάρια ωμέγα 3 λιπαρών οξέων.

Αν και οι περισσότεροι ξηροί καρποί είναι υψηλοί σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, τα καρύδια αποτελούνται κυρίως από πολυακόρεστα λιπαρά (στα 30γρ. Καρυδιών, τα 13 γραμμάρια από τα 18 γραμμάρια επί του συνολικού λίπους είναι πολυακόρεστα). Σύμφωνα με τις διατροφικές συστάσεις η συνολική πρόσληψη του λίπους δεν πρέπει να ξεπερνά το 35% επί των συνολικών θερμίδων, με τη μεγαλύτερη αναλογία λιπαρών να προέρχεται από τα πολυακόρεστα και μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, έναντι των κορεσμένων.

Τα καρύδια είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες και κυρίως σε πολυφαινόλες. Στα καρύδια υπάρχουν μοναδικά αντιοξειδωτικά συστατικά τα οποία δε συναντώνται σε άλλες τροφές, όπως είναι το quinone juglone, η τελιμαγραδίνη (μία σπάνια ταννίνη) και η φλαβονόλη μορίνη. Για αυτό και είναι τόσο ισχυρή η αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική τους δράση. Οι πολυφαινόλες, σύμφωνα με μελέτες μειώνουν τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων κυρίως στον καρκίνο του προστάτη, με μηχανισμό μη καθορισμένο πλήρως μέχρι στιγμής.

Εκτός από τα αντιοξειδωτικά στοιχεία και τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, μία χούφτα καρύδια περιέχουν ικανοποιητικές ποσότητες πρωτεϊνών (4 γραμμάρια) και φυτικών ινών (2 γραμμάρια). Οι φυτικές ίνες προάγουν την υγιή λειτουργία του εντέρου και ενισχύουν το αίσθημα του κορεσμού, όπως και οι πρωτεϊνες. Επιστημονικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι η μέτρια κατανάλωση καρυδιών- καθημερινά βοηθά στη ρύθμιση του σωματικού βάρους και του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (μη ινσουλινοεξαρτώμενου). Τα καρύδια επίσης αποτελούν κύρια πηγή μαγνησίου (44 mg / 30γρ.) και φωσφόρου (98 mg / 30γρ.) – και τα δύο σημαντικά μεταλλικά στοιχεία για την προάσπιση της βέλτιστης υγείας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, με δεδομένη την αυξημένη εμφάνιση των καρδιαγγειακών παθήσεων, πολλές μελέτες έχουν συσταθεί προκειμένου να αξιολογήσουν τη δράση των συστατικών που βρίσκονται στα καρύδια. Τα καρύδια λόγω της υψηλής περιεκτικότητας τους στο αμινοξύ l-αργινίνη, βιταμίνη Ε και των υπόλοιπων συστατικών του μειώνoυν την ‘κακή’ χοληστερόλη (μέχρι και 15%) και την αρτηριακή πίεση, δύο βασικούς παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της καρδιαγγειακή νόσου.

Τα καρύδια αποτελούν αδιαμφισβήτητα μία από τις πιο υγιεινές τροφές και ενισχύουν την υγεία του οργανισμού.
Καθιερώστε την κατανάλωση τους καθημερινά (περίπου μία χούφτα ημερησίως) ως ενδιάμεσο σνακ ή χρησιμοποιήστε τα στη μαγειρική σας!

Προϊόντα ολικής αλέσεως: να τα προτιμάμε ή όχι?

By | IN THE NEWS | No Comments

Ευγενία Ηλιάδου, Διατροφολόγος – Κλινική Διαιτολόγος, Mediterraneo Hospital

whole wheat breadΌλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι που ασχολούνται με τον υγιεινό τρόπο ζωής σήμερα, φαίνεται να κάνουν μία στροφή προς τη σωστή διατροφή, καθώς κατανοούν ότι μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής τους αλλά ακόμα και να την παρατείνει. Και όταν μιλάμε για σωστή διατροφή, σε αυτή περιλαμβάνονται πολλά είδη μέσα στα οποία και τα προϊόντα των σιτηρών ολικής άλεσης όπως το ψωμί, τα ζυμαρικά, τα δημητριακά, το ρύζι. Οι τροφές αυτής της κατηγορίας ανήκουν στη βάση της μεσογειακής πυραμίδας και θα πρέπει να καταναλώνονται καθημερινά.

Η δομή όλων των σιτηρών αποτελείται κυρίως από 3 μέρη, το εξωτερικό στρώμα του σπόρου που διαμορφώνει ένα προστατευτικό στρώμα γύρω από το σιτηρό (ο φλοιός ή πίτουρο ). Το ενδιάμεσο στρώμα του σπόρου (ενδοσπέρμιο) που περιέχει κυρίως υδατάνθρακες. Το τρίτο στρώμα που είναι ο «πυρήνας» του σπόρου και ονομάζεται φύτρο.

Η μέθοδος παρασκευής τροφίμων ολικής αλέσεως σημαίνει ότι ο καρπός του φυτού (συνήθως δημητριακό αλλά όχι μόνο) αλέθεται ολόκληρος, χωρίς την απομάκρυνση του φλοιού. Η άλεση και ο εξευγενισμός οδηγούν σε σημαντικές απώλειες θρεπτικών συστατικών και άλλων προστατευτικών ουσιών, οι οποίες είναι παρούσες σε υψηλότερες ποσότητες στο φύτρο και το πίτουρο. Ο φλοιός των δημητριακών (και των καρπών γενικότερα) είναι πολύ πλούσιος σε βιταμίνες (και οι σπουδαιότερες στα δημητριακά είναι οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β), αλλά ιδιαίτερα πλούσιος σε φυτικές ίνες, γι’ αυτό και είναι σημαντικό να μην αφαιρείται.

Οι τροφές ολικής αλέσεως περιέχουν πολλά θρεπτικά συστατικά, τα οποία έχουν δράση εναντίον πολλών ασθενειών και γενικότερα λειτουργούν ευεργετικά για τον οργανισμό μας. Η ακατέργαστη μορφή των σιτηρών έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β (θειαμίνη, νιασίνη, ριβοφλαβίνη, πυριδοξίνη και παντοθενικό οξύ) αλλά και ανόργανα στοιχεία όπως (σίδηρο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο, χαλκό και σελήνιο). Επίσης, είναι πλούσια σε φυτοθρεπτικά συστατικά (φυτοοιστρογόνα, πολυφαινόλες) και βιταμίνη Ε, τα οποία έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση.

Όπως έχει αναφερθεί και παραπάνω τα προϊόντα ολικής αλέσεως είναι εξαιρετικά πλούσια σε φυτικές ίνες. Ας δούμε όμως για ποιους λόγους είναι τόσο σημαντικό αυτό. Καταρχάς οι φυτικές ίνες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε διαλυτές και σε αδιάλυτες. Οι διαλυτές, βρίσκονται σε τροφές όπως η βρώμη, το κριθάρι, η σίκαλη, κ.α., ενώ οι αδιάλυτες θα βρεθούν στα δημητριακά ολικής αλέσεως και στο πολύσπορο ψωμί. Σε συνδυασμό με την αυξημένη κατανάλωση νερού και την άσκηση, οι φυτικές ίνες βοηθούν στην πρόληψη αλλά και αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Σύμφωνα με έρευνες το πίτουρο βρώμης λόγω των φυτικών ινών που περιέχει έχει αποδειχθεί να βοηθάει στη μείωση της ολικής και LDL χοληστερόλης. Οι φυτικές ίνες δημιουργούν μέσα στο έντερο ένα είδος ζελατίνης που
δεσμεύει την χοληστερόλη και έτσι δεν επιτρέπει την απορρόφηση της από το έντερο, καθώς και να καταστέλλουν την ηπατική σύνθεση της χοληστερόλης.

Επιδημιολογικά ευρήματα ανακάλυψαν τον προστατευτικό ρόλο των τροφίμων ολικής αλέσεως ενάντια σε διάφορες ασθένειες, καθώς και στην καλύτερη ρύθμιση του σακχαρώδους διαβήτη λόγω των φυτικών ινών που περιέχουν. Το φολικό οξύ και τα φυτοοιστρογόνα, σε συνεργασία με τις φυτικές ίνες, συμβάλλουν στην πρόληψη διαφόρων μορφών καρκίνου (κυρίως του παχέος εντέρου). Η κατανάλωση τουλάχιστον 2,5 μερίδων * δημητριακών ολικής άλεσης ημερησίως μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων και διαβήτη τύπου 2 έως και 30%, σε σύγκριση με τα άτομα που τρώνε λιγότερο από μία μερίδα ημερησίως.

*1 μερίδα αντιστοιχεί σε 1 φέτα ψωμί του τοστ ή ½ φλιτζ. Δημητριακά ολικής αλέσεως

Διεύρυνση του δικτύου υγείας

By | IN THE NEWS | No Comments
Interamerican: Συνεργασία με Mediterraneo Hospital

interamerican

Στο πλαίσιο της στρατηγικής της για τη διεύρυνση του δικτύου υγείας του συστήματος Medisystem και της ανάπτυξης συνεργασιών που ικανοποιούν τα ποιοτικά κριτήρια που θέτει, η INTERAMERICAN συμφώνησε σύμβαση συνεργασίας με τη γενική κλινική MEDITERRANEO HOSPITAL.

Η συμβεβλημένη κλινική βρίσκεται στη Γλυφάδα και προσθέτει μία αξιόπιστη επιλογή για τους ασφαλισμένους της εταιρείας στα νότια προάστια. Η κλινική διαθέτει σύγχρονες ιατροτεχνολογικές υποδομές και εγκαταστάσεις και επιστημονικό δυναμικό που υποστηρίζει τα 18 τμήματα που λειτουργεί (αγγειοχειρουργικό, αιματολογικό, γαστρεντερολογικό, γενικής χειρουργικής, γυναικολογικό, δερματολογικό, ενδοκρινολογικό, θωρακοχειρουργικό, καρδιολογικό, καρδιοχειρουργικό, νευρολογικό, νεφρολογικό, ογκολογικό, ορθοπεδικό, παθολογικό, πνευμονολογικό, ρευματολογικό και ωτορινολαρυγγολογικό).

Το δίκτυο υγείας της INTERAMERICAN με το MEDITERRANEO HOSPITAL και τις πρόσφατες προσθήκες συνεργαζομένων ιατρών και διαγνωστικών κέντρων, αριθμεί σήμερα πανελλαδικά 21 κλινικές και μονάδες υγείας, 1.384 ιατρούς όλων των ειδικοτήτων, 513 χειρουργούς–ειδικούς συνεργάτες που αμείβονται απευθείας από την εταιρεία για τις επεμβάσεις που πραγματοποιούν χωρίς εμπλοκή του ασφαλισμένου στη συναλλαγή και 253 διαγνωστικά κέντρα. Η γεωγραφική κάλυψη του δικτύου πυκνώνει συνεχώς με νέες συνεργασίας.

Αναφερόμενος στην ανάπτυξη του δικτύου υγείας ο Γιώργος Βελιώτης, γενικός διευθυντής ασφαλίσεων ζωής και υγείας της INTERAMERICAN, τόνισε την ουσιαστική αξία που προσθέτουν οι συνεργασίες στο σύστημα προγραμμάτων ασφάλισης υγείας της εταιρείας, υπογραμμίζοντας την ”ανταγωνιστική διαφορετικότητα της INTERAMERICAN σε μία αγορά που εύλογα οι ασφαλισμένοι έχουνε υψηλές απαιτήσεις σε όλες τις βαθμίδες φροντίδας της υγείας, με ελεγχόμενο κόστος και ποιοτική ανταποδοτικότητα”.

Σημειώνεται ότι η INTERAMERICAN έχει ουσιαστικά ανοίξει τον δρόμο των ασφαλίσεων υγείας στην ελληνική αγορά κατά την τελευταία εικοσαετία, με ιδιωτικές υποδομές και ολοκληρωμένο σύστημα υγείας, αντλώντας τεχνογνωσία και υποστήριξη από τη μητρική ACHMEA, που αποτελεί τον κορυφαίο ασφαλιστή υγείας πανευρωπαϊκά.

Σχετικά με τις κήλες

By | IN THE NEWS | No Comments

Μιχάλης Ν. Βοργιάς  M.D.,F.A.C.S, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Mediterraneo Hospital

www.vorias.gr

Από τον Ιπποκράτη στον 21ο Αιώνα
Η Ιπποκρατική χειρουργική δεν υστέρησε απέναντι στην κλινική νοσολογία, παρά τις περιορισμένες ανατομικές γνώσεις.  Η φράση «οκόσα φάρμακα ουκ ιήται σίδηρος ιήται» είναι προφητική, ακόμη και για τη σημερινή εποχή.
Έτσι, η μόνη θεραπευτική λύση στην αντιμετώπιση των κηλών παραμένει η χειρουργική επέμβαση με τοποθέτηση πλέγματος,  αναφέρει ο γενικός χειρουργός Μιχαήλ Βοργιάς.  Η αντιμετώπιση της “κήλης” έχει πέραση από την συντηρητική αντιμετώπιση με “ζώνες”,  στην κλασσική χειρουργική με χρήση ραμμάτων μετά στην κλασσική χειρουργική με χρήση “πλεγμάτων” και τελευταία στην λαπαροσκοπική χειρουργική πάντα με την χρήση πλέγματος.
 
Τι είναι η κήλη?
Η κήλη είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε μια προβολή ενός σπλάχνου μέσα από ένα χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος.  Δημιουργείται από την αδυναμία στη μυϊκή δομή του κοιλιακού τοιχώματος.  Το 10% του πληθυσμού αναπτύσσεται ένα είδος κήλης κατά τη διάρκεια της ζωής.
 
Συμπτώματα υπάρχουν?
Τα συμπτώματα της κήλης περιλαμβάνει εντοπισμένο πόνο ή ενοχλήσεις και την παρουσία πρηξίματος στην επιφάνεια της κοιλιακής χώρας ή στην βουβωνική περιοχή.  Μια κήλη μπορεί επίσης να είναι ανώδυνη και εμφανίζεται μόνο ως ένα εξόγκωμα.  Ο πόνος μπορεί να είναι περιστασιακός ή σταθερός και το πρήξιμο μπορεί να μειωθεί ή να απουσιάζει, ανάλογα με την πίεση στην κοιλιακή χώρα. Σταθερός, έντονος πόνος σε μια τοποθεσία διογκωμένοι μπορεί να είναι μια ιατρική έκτακτη ανάγκη (περίσφιξη) και πρέπει αμέσως να αξιολογούνται από ιατρό.
Που βρίσκονται στην κοιλιά μας οι κήλες?
Η πιο κοινή θέση είναι η βουβωνική περιοχή. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτή την τάση. Πρώτον,  υπάρχει μια φυσική ανατομική αδυναμία στην περιοχή. Δεύτερον, την όρθια θέση της ανθρώπινης στάσης οδηγεί σε μια μεγαλύτερη δύναμη που ωθεί προς το κάτω μέρος της κοιλίας, αυξάνοντας την πίεση για αυτούς τους ασθενέστερες ιστούς. Άλλοι παράγοντες είναι: xειρουργική επέμβαση στην περιοχή δημιουργεί μια αδυναμία στο μύες (όσο μεγαλύτερη η τομή, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να αναπτύξει μια κήλη), Οικογενειακό Ιστορικό, Πρόωρος τοκετός, Προηγούμενη κήλη (άτομα που έχουν μια κήλη από τη μία πλευρά μπορεί να αναπτύξει μια κήλη στην άλλη πλευρά), Ορισμένες συνθήκες μπορεί να αυξάνουν την πίεση στην κοιλιακή κοιλότητα και να προκαλέσουν ένα μυ να χαλάρωση ή να κάνει μια κήλη χειρότερα.
Δηλαδή η άσκηση βοηθά?
Δυστυχώς, η άσκηση δεν  βελτιώνει την κήλη αλλά ενδέχεται να επιδεινώσει την κατάσταση.  Η κήλη υπάρχει εξαιτίας μιας εντοπισμένης απουσίας των μυών και την δομή υποστήριξης της περιοχής.   Έτσι, άσκηση μπορεί να ενισχύσει τους γύρω μυείς και να επιδείνωση την εντοπισμένη αδυναμία και με την σύγχρονη αύξηση των πιέσεων στο εσωτερικό της κοιλίας το αποτέλεσμα είναι να μεγεθύνει η κήλη.
Κληρονομείται η προδιάθεση για την παρουσία κήλης?
Δεδομένου ότι η γενετική υπαγορεύει κληρονομημένη χαρακτηριστικά και δομή, υπάρχει σημαντικός κίνδυνος να κληρονομηθεί τα ανατομικά χαρακτηριστικά που μπορεί να προδικάσει σε μια κήλη. Μπορεί να υπάρξουν επίσης κληρονομικούς παράγοντες που οδηγούν σε αδυναμία ιστών, η οποία τελικά επιτρέπει την επιδείνωση των δομών στήριξης και οδηγεί στο σχηματισμό μιας κήλη. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι οι απόγονοι ενός ατόμου με μια κήλη τελικά θα εκδηλώσει το πρόβλημα. Ωστόσο, ορισμένα βρέφη γεννιούνται με συγγενή ελαττώματα που οδηγεί σε κήλη ανάπτυξης.
Τι μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί μια κήλη?
Οι περισσότεροι από τους παράγοντες που οδηγούν στην ανάπτυξη των κηλών είναι πέρα από τον έλεγχο του ατόμου.
Οι κήλες συνήθως αναπτύσσονται στις δυο πλευρές του Σώματος?
Η βουβωνοκήλες είναι πιθανό να αναπτύξουν και από τις δύο πλευρές. Αυτό οφείλεται πιθανώς στην αναπτύξει συμμετρικά των δομικών στοιχείων, που επέρχονται με τον χρόνο είναι παρόμοια και στις δύο πλευρές. Όταν ο ασθενής αντιληφθεί μια βουβωνοκήλη από τη μία πλευρά, στην εξέταση από τον ιατρό θα αναγνωρίσετε συχνά μία μικρή κήλη στην αντίθετη πλευρά.
Πώς ένα άτομο διαπιστώνει ότι ένα εξόγκωμα ή πρήξιμο είναι κήλη?
Δεν είναι όλα τα εξογκώματα και πρηξίματα κήλες, πρέπει να εξετασθούν από ιατρό. Άλλες πιθανές αιτίες περιλαμβάνουν καλοήθη ή κακοήθεις νεοπλασίες ή διογκωμένοι λεμφαδένες. Τα προβλήματα αυτά απαιτούν εντελώς διαφορετικούς τύπους αξιολόγησης και θεραπείες, η αυτοεξέταση μπορεί να είναι εσφαλμένη και να καθυστέρηση την σωστή θεραπευτική αγωγή.
Θα πρέπει να επιδιορθωθούν όλες οι κήλες?
Σε γενικές γραμμές, θα πρέπει να επιδιορθωθούν οι κήλες που διατρέχουν κίνδυνο για επιπλοκές, που προκαλούν πόνο, ή που περιορίζουν την δραστηριότητα. Αν αυτοί δεν έχουν επιδιορθωθεί, υπάρχει κίνδυνος μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση να απαιτείται σε μεταγενέστερη ημερομηνία.
Πώς επισκευάζεται μια κήλη?
Η επιδιόρθωση μιας κήλης απαιτεί χειρουργική επέμβαση.  Υπάρχουν πολλές διαφορετικές τεχνικές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.   Στην ανοιχτή χειρουργική προσέγγιση γίνεται μία τομή πάνω από την περιοχή της κήλης, ο στόχος είναι να διαχωριστούν οι ιστοί και να βρεθεί το χάσμα. Από τη στιγμή που αυτό έχει επιτευχθεί, το χάσμα κατόπιν κλείνεται, όταν όμως μια επιδιόρθωση γίνεται με ράμματα μόνο, τα άκρα έχουν τάση και μία από τις πιθανές επιπλοκές προσέγγισης αυτής είναι να καταφέρει να θέσει την υπερβολική επιβάρυνση τους γύρω ιστούς, μέσω της οποίας μεταβιβάζονται τα ράμματα. Διαχρονικά, μπορεί να οδηγήσει το σχίσιμο αυτούς τους ιστούς και το σχηματισμό κήλης ξανά. Η συχνότητα των εν λόγω επαναλαμβανόμενων κηλών, κυρίως στην βουβωνική περιοχή, οδήγησε στην ανάπτυξη την χρήσει πλεγμάτων.  Μια εναλλακτική τεχνική αναπτύχθηκε, προκειμένου να παρέχει μια ασφαλή επισκευής και να αποφύγετε το άγχος για το παρακείμενων ιστών που προκάλεσε τραβώντας  την τρύπα που κλείνει, που γεφυρώνει την τρύπα ή αδυναμία με ένα κομμάτι πλέγματος. Το πλέγμα είναι ένα μόνιμο υλικό και, ραμμένο στα περιθώρια του ελλείμματος, επιτρέπει την κανονική διαδικασία επούλωσης του οργανισμού και ενσωματώνεται. Η επέμβαση με χρήση πλέγματος έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο επισκευής.
Τι προσφέρει η λαπαροσκοπική χειρουργική στις επεμβάσεις αυτές?
Ορισμένοι παράγοντες οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας νέας μεθόδου της επιδιόρθωσης που γίνεται λαπαροσκοπικά.  Αυτή η τεχνική είναι μια επέκταση μιας μεθόδου επιδιορθώσεις με πλέγμα που χρησιμοποιήθηκε σε ασθενείς οι οποίοι είχαν υποτροπή κήλης.  Προηγουμένως, η τοποθέτηση του πλέγματος απαίτησε μια ξεχωριστή τομή, ωστόσο, με την προοδευτική ανάπτυξη των μέσων και τεχνικών για την λαπαροσκοπική χειρουργική, η ίδια διαδικασία μπορεί τώρα να γίνει με αρκετές σχετικά μικρές τομές. Αυτό επιτρέπει ο χειρούργος να εισάγει πίσω από την κήλη το πλέγμα  με ελάχιστη ζημία στην επιφάνεια στην κοιλιακή χώρα. Τα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου περιλαμβάνει κάλυψη του συνόλου των πιθανών  σημείων, η οποία μειώνει τους κινδύνους της επανάληψης, ενώ επίσης μειώνοντας το ποσό του μετεγχειρητικού πόνου.  Αυτό το είδος της χειρουργικής είναι λιγότερο επεμβατική από παραδοσιακές επεμβάσεις κήλης. Με την Λαπαροσκόπηση, μικροσκοπικές οπτικές ίνες εισάγονται στην κοιλιακή χώρα μέσω μικρών τομών. Το άτομο μπορεί να έχει τρεις μικρές τομές. Η αποκατάσταση γίνεται με την λιγότερη επεμβατική χειρουργική.   Ο ασθενής μπορεί ακόμα και να πάει σπίτι την ίδια ημέρα.
Τι είδους αναισθησία χρησιμοποιείται για χειρουργική της κήλης?
Οι περισσότερες επεμβάσεις κηλών μπορεί να γίνει με μια ποικιλία μεθόδων.  Με τις σύγχρονες τεχνικές και την εγχειρητική παρακολούθηση η γενική αναισθησία είναι πολύ ασφαλές. Ωστόσο η χειρουργική μπορεί επίσης να διεξαχθεί υπό τοπικής αναισθησίας ή περιφερειακής αναισθησίας, χρησιμοποιώντας συχνά καταστολή (μέθη) με φάρμακα για να βοηθήσει να χαλαρώσει ο ασθενείς. Το συγκεκριμένο τύπο αναισθητικό για ένα συγκεκριμένο ασθενή επιλέγεται μετά από προσεκτική αξιολόγηση της γενικής υγείας και τις επιμέρους ανησυχίες του ασθενούς.
Τι φροντίδας είναι αναγκαία μετά από την επέμβαση?
Ο ασθενής επανέρχεται στις κανονικές δραστηριότητες του, όπως ο γιατρός του τον συμβουλεύει.

Πρωκτικός Κνησμός

By | IN THE NEWS | No Comments
Μιχάλης Ν. Βοργιάς  M.D.,F.A.C.S, Mediterraneo Hospital, www.vorias.gr
Τα προβλήματα του πρωκτού είναι κοινά.  Σχεδόν όλοι θα αντιμετωπίσουν πρωκτικό κνησμό, πόνο ή αιμορραγία κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωή τους. Τα προβλήματα αυτά συχνά είναι μικρά και μπορεί να εξαφανιστούν από μόνα τους ή με απλή θεραπεία.
Πρωκτικός κνησμός «φαγούρα» (pruritus) δεν είναι συνήθως ένα σημάδι σοβαρής ασθένειας.  Αρχικά, το δέρμα του πρωκτού εμφανίζεται ερυθρό, συνέπεια της φαγούρας και το ξύσιμο μετατρέπει το δέρμα σε λευκό και παχυμένο. Κοινές αιτίες πρωκτικού κνησμού είναι:
• Ελλειπής  καθαρισμός μετά την κένώση
• Φάρμακα  ή  ειδικά φάρμακα που προκαλούν διάρροια ή δυσκοιλιότητα, όπως τα αντιβιοτικά
• Καθαρισμός του πρωκτού με πολύ ζεστό νερό και ισχυρά σαπούνια.  Αυτή η περιοχή είναι συνήθως λιπαρή, αυτό προστατεύει έναντι του ερεθισμού των κινήσεων του εντέρου. Επανειλημμένος καθαρισμός και πλύσιμο θα καταργήσει αυτά τα έλαια και μπορεί να οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο φαγούρας και ξύσιμο που μπορεί να είναι δύσκολο να σταματήσετε.
• Η χρήση αρωματιζόμενου  χαρτίου τουαλέτας, αρωματικό σαπούνι ή αλοιφές (όπως αυτά που περιέχουν βενζοκαίνη)
• Μια  κατάσταση γενικευμένης ξηροδερμίας που επηρεάζει ολόκληρο το σώμα. Αυτή η κατάσταση είναι πιο κοινή στους ενηλίκους μεγαλύτερης ηλικίας.
• Αιμορροΐδες.  Οι αιμορροΐδες είναι φλέβες στο κάτω άκρο του το ορθό ή έξω από τον πρωκτό
• Προσβολή του πρωκτό ή ορθό από ιούς (όπως τα κονδυλώματα), βακτηρίδια, μύκητες  και παράσιτα (όπως ψώρα & οξύουρουςι)
• Ορισμένα τρόφιμα, όπως καφές, τσάι, κόλα, αλκοολούχα ποτά, σοκολάτα, ντομάτες, πικάντικα τρόφιμα και μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C
Πρωκτικό πόνος μπορεί να προκληθεί από διάρροια, δυσκοιλιότητα, πρωκτικό κνησμό και ξύσιμο.  Αυτός ο πόνος, που προκαλείται από αυτές τις αιτίες συνήθως απομακρύνεται όταν θεραπευθεί η αιτία.  Άλλες κοινές αιτίες του πρωκτικού πόνου περιλαμβάνουν:
• Αιμορροΐδοπάθεια (αιμορροΐδική κρίση ή θρόμβωση αιμορροΐδας)
• Διoρθρωτικά προβλήματα, όπως η ραγάδα δακτυλίου,  το περιεδρικό συρίγγιο ή πρόπτωση πρωκτού
• Μόλυνση, από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, προστατίτιδα,περιεδρικό απόστημα
• Τραυματισμό από ξένο σώμα ή πρωκτική συνουσία
• Παθήσεις, όπως η κίρρωση του ήπατος, διαβήτη, λέμφωμα, νόσος του Crohn και ελκώδη κολίτιδα
• Καρκίνος του ορθού, προστάτου ή δέρματος
• Προηγούμενη θεραπεία, όπως  χειρουργική επέμβαση ή ακτινοβολίες στην περιοχή
• Μυικοί σπασμοί  (proctalgia fugax)
Πρωκτική αιμορραγία 
Πολλοί άνθρωποι έχουν πρωκτική αιμορραγία. Ερεθισμός του ορθού από διάρροια ή δυσκοιλιότητα, μία αιμορροΐδα ή μια ραγάδα μπορεί να προκαλέσει μια μικρή ποσότητα φωτεινό κόκκινο αίμα στην επιφάνεια της λεκάνής ή στο χαρτί τουαλέτας.  Αυτός ο τύπος αιμορραγίας μπορεί να προκαλέσει πόνο κατά τη διάρκεια της κένωσεις.  Δεν είναι σοβαρή αν υπάρχει μόνο μια μικρή ποσότητα αίματος και η αιμορραγία σταματάει σε λίγα δευτερόλεπτα.
Αιμορραγία μπορεί να παρουσιαστεί οπουδήποτε στην πεπτική οδό. Το αίμα είναι εύπεπτο καθώς μετακινείται μέσω του πεπτικού σωλήνα, έτσι το αίμα από μία αιμορραγία από το στομάχι έχει σκούρο μαύρο χρώμα που μιάζει σαν πίσσα.  Αίμα που έχει μετακινηθεί γρήγορα μέσω του πεπτικού σωλήνα ή που αρχίζει κοντά το ορθό εμφανίζεται κόκκινο ή σκούρο κόκκινο.
Θεραπεία στο σπίτι πριν τον Χειρουργό
….του πρωκτικού κνησμού
Δοκιμάστε αυτά τα μέτρα για καταπολέμηση του πρωκτικό κνησμό:
• Καλή υγιεινή. Καθαρίστε την περιοχή απαλά με το νερό και βαμπάκι ή καλύτερα με μωρομάντηλα.  Χρησιμοποιείται αλοιφή με Βιταμίνη A + D, ηρεμεί το δέρμα και το προστατεύει από περαιτέρω ερεθισμός
• Αποφύγετε Αρωματικά και χρωματιστό χαρτί τουαλέτας
• Αγοράστε χαρτί υγείας λευκό, άοσμο
• Μην χρησιμοποιείτε αρωματικά σαπούνια, τα οποία να ερεθίζουμε δέρμα
• Αλοιφές που περιέχουν 1% υδροκορτιζόνη μόνο γιά 7-10 ημέρες
• Μην χρησιμοποιείτε κρέμες ή αλοιφές, που περιέχουν αντιισταμινικά
• Υπερβολική εφίδρωση. Για πρωκτικό κνησμό που προκαλούνται από υπερβολική εφίδρωσης, αποφεύγεται στενά εσώρουχα και όχι συνθετικά.  Μπορεί να χρησιμοποιήσετε σκόνη ταλκ για να απορροφήσουν υγρασία, πριν από την εφαρμογή του ταλκ, στεγνώστε την περιοχή καλά.
….Για τον έλεγχο του κνησμού
• Να σπάσει ο φαύλος κύκλος κνησμού-ξυσίματος
• Το βράδυ ένα αντιισταμινικό αμβλύνει τις νυκτερινές φαγούρες
• Ζεστό μπάνιο καθιστικό 3 φορές κάθε μέρα και μετά από κάθε κένωση.
• Μετά το μπάνιο, καλό στέγνωμα του πρωκτό
• Αποφύγετε τροφές που μπορεί να αυξήσει τον κνησμό, όπως καφές, τσάι, κόλα, αλκοολούχα ποτά, σοκολάτα, ντομάτες, πικάντικα τρόφιμα και υπερβολικά ποσά βιταμίνης C, επί τουλάχιστον 2 εβδομάδες. Να προσθέσετε βαθμιαία αυτές της τροφές πίσω στη δίαιτά σας, ένα στοιχείο κάθε φορά, για να προσδιορίσετε πιο προκαλεί την φαγούρα.
• Κοπή νυχιών αν έχετει νυχτερινή τάση για ξύσιμο και να φοράτε βαμβακερά γάντια τη νύχτα για να σταματήσει το ασυνείδητο ξύσιμο που μπορεί να προκύψει, ενώ κοιμάστε.
• Ελεγχος του Stress.  Όντας κάτω από άγχος και αίσθηση αγωνία ή ανησυχία μπορεί να προκαλέσει κάποια άτομα να βιώσουν τη φαγούρα του δέρματος.
…. Για τον πόνο & την παρουσία αίματος
Όταν έχετε αιμορραγία, μην λαμβάνεται Ασπιρίνη, αντιπηκτικά ή άλλα μην-στεροειδη αντιφλεγμονώδη, όπως voltarene, mesulid γιατί μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία του πεπτικού.
Τα φάρμακα αυτά αυξάνουν κάθε μορφή αιμορραγίας.  Με συμπτώματα πόνου ή αιμορραγία πάντα είναι σκόπιμο μια απλή εξέταση από τον οικογενειακό σας ιατρό, ειδικά όταν:
• Oπόνος αυξάνει ή δεν βελτιώνεται
• Το αίμα αυξάνεται στα κόπρανα
• Παρουσιασθεί οίδημα ή ένα εξόγκωμα γύρω από τον πρωκτό
• Συνυπάρχει πυρετός
• Τα συμπτώματα αυξάνονται σε ένταση και συχνότητα

Οίδημα Ωχράς Κηλίδας στους Διαβητικούς Ασθενείς

By | IN THE NEWS | No Comments

Ιωάννης Α. Μάλλιας – Χειρουργός Οφθαλμίατρος, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, Διευθυντής Οφθαλμολογικού Τμήματος Mediterraneo Hospital

24/05/2011

 

Τι νεότερο υπάρχει για την αντιμετώπιση του οιδήματος της ωχράς κηλίδας στους διαβητικούς ασθενείς;

Το διαβητικό οίδημα ωχράς κηλίδας(ΔΟΩ) μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε στάδιο κατά τη διάρκεια της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας. Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια είναι μια χρόνια, προοδευτική διαταραχή του αμφιβληστροειδικού μικροαγγειακού δικτύου και μια από τις συχνότερες μικροαγγειακές επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη.
Η πλειοψηφία των ασθενών με μακρόχρονο σακχαρώδη διαβήτη θα αναπτύξει τελικά διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια σε κάποιο βαθμό. Στις πρωιμότερες ορατές κλινικές εκδηλώσεις της αμφιβληστροειδοπάθειας περιλαμβάνονται τα μικροανευρύσματα και οι αιμορραγίες. Οι βαμβακόμορφες κηλίδες, επίσης γνωστές ως μαλακά εξιδρώματα, είναι ισχαιμικές αποφράξεις της στοιβάδας των νευρικών ινών και εμφανίζονται ως λευκές, επιφανειακά εντοπιζόμενες βλάβες, οι οποίες διαφαίνονται με τη βυθοσκόπηση. Το επόμενο και ποιο προχωρημένο στάδιο της αμφιβληστροειδοπάθειας (παραγωγική διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια) χαρακτηρίζεται από το κλείσιμο των αρτηριολίων και των φλεβιδίων, και από την αντιδραστική παραγωγή νέου αγγειακού δικτύου στον οπτικό δίσκο, στον αμφιβληστροειδή, στην ίριδα και τη γωνία του προσθίου θαλάμου. Η υαλοειδική αιμορραγία είναι συνήθης επιπλοκή της παραγωγικής διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας, η οποία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της διαρροής αίματος από τις ανώμαλες νέες φλέβες εντός του υαλοειδούς.
Το διαβητικό οίδημα ωχράς κηλίδας (ΔΟΩ) αφορά στη συσσώρευση υγρού στις στοιβάδες του αμφιβληστροειδούς. Το ΔΟΩ μπορεί να προκύψει σε οποιαδήποτε φάση εξέλιξης της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας και είναι η σημαντικότερη αιτία μείωσης της οπτικής οξύτητας των διαβητικών ασθενών.
Η διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού οδηγεί στη διαρροή των συστατικών του πλάσματος στον περιβάλλοντα αμφιβληστροειδή, γεγονός που οδηγεί σε αμφιβληστροειδικό οίδημα. Όταν το ΔΟΩ αφεθεί χωρίς θεραπεία, πάνω από το 50% των ασθενών θα εμφανίσει απώλεια της όρασης ≥10 γράμματα σε διάστημα 2 ετών.
Στα επιπλέον συμπτώματα του διαβητικού οιδήματος περιλαμβάνονται: η παραμόρφωση της εικόνας, η μείωση της ευαισθησίας στην αντίθεση (contrast sensitivity), η φωτοφοβία, οι διαταραχές της αντίληψης των χρωμάτων και τα παράκεντρα σκοτώματα (ελλείμματα του οπτικού πεδίου).
Ο επιπολασμός της οπτικής δυσλειτουργίας λόγω ΔΟΩ ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο και τη διάρκεια του διαβήτη.
Στους διαβητικούς ασθενείς το ποσοστό επιπολασμού του κλινικά σημαντικού οιδήματος της ωχράς κηλίδας (CSME) είναι περίπου 6-10%.
Από διάφορες μελέτες προκύπτει ότι το 0,6% του γενικού πληθυσμού πάσχει από κλινικά σημαντικό οίδημα της ωχράς.
Παράγοντες κινδύνου:
Το ΔΟΩ μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας και διάφοροι παράγοντες κινδύνου σχετίζονται με την εμφάνιση και την πορεία του. Ο κυριότερος παράγοντας είναι τα αυξημένα επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης ΗbAIc
 Η αρτηριακή υπέρταση, η υπερλιπιδαιμία, η διαβητική νεφροπάθεια και το κάπνισμα είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση και την πρόγνωση του διαβητικού οιδήματος της ωχράς.
Η οπτική δυσλειτουργία λόγω ΔΟΩ επιβαρύνει σημαντικά τόσο τον ίδιο τον ασθενή όσο και το σύστημα υγείας. Για τον ασθενή, η απώλεια της ανεξαρτησίας μπορεί να είναι αποτέλεσμα της μειωμένης ικανότητας εκτέλεσης συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, όπως είναι το διάβασμα ή η οδήγηση, γεγονός που οδηγεί σε επιδείνωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς. Σε κοινωνικό επίπεδο, ο οικονομικός αντίκτυπος του ΔΟΩ προκύπτει τόσο από τις άμεσες δαπάνες υγείας, όσο και από τις έμμεσες δαπάνες, όπως η απώλεια παραγωγικότητας.
Εκτός από το οίδημα, στα μορφολογικά χαρακτηριστικά του ΔΟΩ που γίνονται εμφανή στην τομογραφία οπτικής συνοχής περιλαμβάνονται η διάχυτη αμφιβληστροειδική πάχυνση, οι ενδοαμφιβληστροειδικοί κυστικοί χώροι, η ορώδης αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, ο σχηματισμός επιαμφιβληστροειδικής μεμβράνης και η ενδοαμφιβληστροειδική αιμορραγία.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ΔΟΩ στην τομογραφία οπτικής συνοχής – Οπτική τομογραφία συνοχής-OCT

Α. φυσιολογική απεικόνιση των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς

Β.εστιακό οίδημα ωχράς κηλίδας σε διαβητικό ασθενή
Οίδημα αμφιβληστροειδούς από επιαμφιβληστροειδική μεμβράνη

Διάχυτο ΔΟΩ: διαρροή από διάχυτα διευρυμένα αμφιβληστροειδικά τριχοειδή σε όλο τον οπίσθιο πόλο.Η συνεχιζόμενη υπεργλυκαιμία σε ασθενείς με διαβήτη μπορεί να επιδράσει στα επίπεδα έκφρασης πολλών αγγειοδραστικών παραγόντων, οι οποίοι με τη σειρά τους μπορεί να συμβάλλουν σε δομικές και λειτουργικές μεταβολές στο ΔΟΩ και στη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Για παράδειγμα, σημαντικά αυξημένα επίπεδα του VEGF και της ιντερλευκίνης -6 (IL-6)-παραγόντων που αυξάνουν την αγγειακή διαπερατότητα – έχουν παρατηρηθεί τόσο στο υδατοειδές υγρό όσο και στο υαλοειδές ασθενών με ΔΟΩ.

Ο VEGF είναι κύριος διαμεσολαβητής της αυξημένης αμφιβληστροειδικής διαπερατότητας. Μπορεί να προκαλέσει υπερδιαπερατότητα του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με πλήθος μηχανισμών.
Η υποξία, που προκαλείται από την αγγειοσυστολή ή τη μη διήθηση των αμφιβληστροειδικών τριχοειδών σε διαβητικούς οφθαλμούς οδηγεί σε αυξημένη έκφραση του VEGF από διάφορα αμφιβληστροειδικά κύτταρα. Άλλοι αγγειοδραστικοί παράγοντες, όπως είναι η IL-6 και η αγγειοτενσίνη ΙΙ, μπορεί να παίζουν ρόλο σε αυτή την αυξημένη έκφραση μέσω της άμεσης διέγερσης της παραγωγής του VEGF.
Ο κύριος τρόπος αντιμετώπισης του ΔΟΩ ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα η φωτοπυξία του αμφιβληστροειδούς με Argon laser. Στις περιπτώσεις εστιακού οιδήματος γίνεται φωτοπηξία των μικροανευρυσμάτων. Στις περιπτώσεις διάχυτου οιδήματος εφαρμόζεται laser δίκην δικτύου (grid laser) ή συνδυασμός (modified grid laser).
Τους τελευταίους μήνες έχει προστεθεί στη θεραπευτική μας φαρέτρα για το ΔΟΩ οι αντι-αγγειογενετικοί παράγοντες. Η ρανιμπιζουμάμπη (Lucentis) είναι ένα μικρό τμήμα πλήρως ανθρωποποιημένου μονοκλωνικού αντισώματος, το οποίο δεσμεύει και αναστέλλει πολλαπλές ισομορφές βιολογικά ενεργού αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF)-A.
Το φάρμακο χορηγείται με ενδοϋαλοειδική ένεση υπό άσηπτες συνθήκες σε χειρουργική αίθουσα από χειρουργό οφθαλμίατρο εκπαιδευμένο στη διενέργεια ενδοϋαλοειδικών ενέσεων.
Η θεραπεία χορηγείται μηνιαία και συνεχίζεται έως ότου επιτευχθεί μέγιστη οπτική οξύτητα, δηλαδή οπτική οξύτητα ασθενούς σταθερή για τρεις διαδοχικές μηνιαίες αξιολογήσεις, που γίνονται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Lucentis. Συνεπώς, αν δεν υπάρχει βελτίωση στην οπτική οξύτητα κατά τη διάρκεια του χρόνου χορήγησης τριών ενέσεων, η συνέχιση της θεραπείας δεν συνιστάται.
Στη συνέχεια οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται κάθε μήνα ως προς την οπτική οξύτητα .
Η θεραπεία επαναλαμβάνεται όταν η παρακολούθηση δείχνει απώλεια οπτικής οξύτητας, που οφείλεται σε ΔΟΩ Τότε θα πρέπει να χορηγούνται μηνιαίες ενέσεις, έως ότου επιτευχθεί ξανά σταθερή οπτική οξύτητα για τρεις συνεχόμενες αξιολογήσεις(υποδηλώνοντας δύο ενέσεις κατ’ελάχιστο).
Το διάστημα ανάμεσα σε δύο δόσεις δεν πρέπει να είναι μικρότερο του 1 μήνα.

Σχηματική απεικόνιση διενέργειας ενδουαλοειδικής χορήγησης ρανιμπιζουμάμπης
Η αποτελεσματικότητα των ενέσεων μπορεί να εκτιμηθεί με την μέτρηση της οπτικής οξύτητας και τη μέτρηση του πάχους του κεντρικού αμφιβληστροειδούς με την OCT.
Στις μέρες μας γίνονται πολλές μελέτες που συγκρίνουν τα αποτελέσματα της φωτοπηξίας με την ενδουαλοειδική χορήγηση ρανιμπιζουμάμπης καθώς και τον συνδυασμό και των δύο θεραπειών.

Φρουρός Λεμφαδένας

By | IN THE NEWS | No Comments

Γεώργιος Μητρόπαπας, M.D., PhD, Γενική Χειρουργική, Mediterraneo Hospital, 08/04/2011

MHTROPAPAS1Ορισμός

Είναι ο πρώτος λεμφαδένας-σταθμός, που θεωρητικά μεταναστεύουν καρκινικά κύτταρα από έναν πρωτοπαθή όγκο.

Φυσιολογία

Οι λεμφαδένες είναι μικροί σχηματισμοί μεγέθους ολίγων χιλιοστών, οι οποίοι φιλτράρουν υγρά, που κυκλοφορούν στο σώμα κι έτσι αποτελούν σταθμοί συλλογής ξένων σωμάτων, όπως βακτηρίων ιών ή καρκινικών κυττάρων. Στη συνέχεια λευκά αιμοσφαίρια επιτίθενται επί των συλλεχθέντων ξένων σωμάτων εντός των λεμφαδένων και τα εξολοθρεύουν.
Σε κάποιες μορφές καρκίνου η μετανάστευση (μετάσταση) των καρκινικών κυττάρων γίνεται αρχικά προς τους επιχώριους (γειτονικούς) λεμφαδένες κι εν συνεχεία προς τους πιο απομακρυσμένους σταθμούς λεμφαδένων. Αυτή η μεταστατική οδός ονομάζεται λεμφογενής. Η γενική ιδέα του “φρουρού λεμφαδένα” συνίσταται στο, ότι η πιο πρώιμη μετάσταση λεμφογενώς γίνεται προς τον πιο κοντινό λεμφαδένα κι επομένως εάν η βιοψία του συγκεκριμένου λεμφαδένα αποβεί αρνητική, υπάρχει βάσιμη αποδοχή, πως ο καρκίνος δεν έχει διασπαρεί προς άλλα μέρη του σώματος.

Χρησιμότητα βιοψίας φρουρού λεμφαδένα

Ορισμένοι καρκίνοι μεθίστανται καθ’υπεροχήν με τη λεμφική οδό. Ανάμεσα σε αυτούς κατά κύριο λόγο είναι ο καρκίνος του μαστού και το μελάνωμα. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η χειρουργική εξαίρεση τέτοιων καρκίνων συνδυαζόταν σχεδόν πάντα με σύγχρονη αφαίρεση και άλλοτε άλλων ομάδων λεμφαδένων, προς αποκλεισμό της διαφυγής του όγκου από τα στενά όρια της πρωτοπαθούς εστίας. Έτσι η μαστεκτομή συνδυαζόταν με λεμφαδενικό καθαρισμό της σύστοιχης μασχαλιαίας κοιλότητας (10-30 λεμφαδένες). Η επέμβαση αυτή παρείχε το πλεονέκτημα, πως όλοι οι επιχώριοι λεμφαδένες τίθεντο στη διάθεση του παθολογοανατόμου προς εξέταση, οπότε καθοριζόταν με ακρίβεια η λεμφογενής μετάσταση ή όχι. Είχε όμως το μειονέκτημα να συνδυάζεται με σοβαρές και ιδιαίτερα νοσηρές παρενέργειες, όπως κινητικά προβλήματα στον ώμο, επιμόλυνση του τραύματος, νευρικές βλάβες και λεμφοίδημα στο χέρι. Το λεμφοίδημα είναι έντονο πρήξιμο οφειλόμενο στη συσσώρευση λεμφικού υγρού.

Με το σχεδιασμό κι εφαρμογή μιας λιγότερο επεμβατικής χειρουργικής πράξης, όπως είναι η βιοψία του φρουρού λεμφαδένα, επετεύχθη η σχεδόν εξαφάνιση των μετεγχειρητικών επιπλοκών, η μείωση του εγχειρητικού χρόνου, ο λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος, το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και τελικά η βραχύτερη περίοδος ανάρρωσης.

Χειρουργοί που εκπαιδεύονται σε αυτού του είδους τη χειρουργική επέμβαση, μπορούν κι ανευρίσκουν το φρουρό λεμφαδένα σε ποσοστό 85-98%. Η ακρίβεια με την οποία μπορεί κανείς διά της συγκεκριμένης μεθόδου να καθορίσει εάν η νόσος έχει επεκταθεί στους λεμφαδένες, ανέρχεται σε ποσοστό 95%. Εξάλλου το περιορισμένο υλικό προς εξέταση παρέχει στον παθολογοανατόμο τη δυνατότητα μιας σαφώς πιο ενδελεχούς εξέτασης.

Προετοιμασία

Ο χειρουργός αρχικά πρέπει να καθορίσει ποιος από τους λεμφαδένες είναι ο φρουρός. Για το σκοπό αυτό ακολουθεί μία εκ των κατωτέρω ή και συνδυασμό αυτών, μεθόδων:

Ένεση ρ α δ ι ε ν ε ρ γ ο ύ υλικού. Ενίεται μικρή ποσότητα τεχνητίου-99 εντός του μαστικού ιστού, πλησίον του όγκου και κάτωθεν της θηλής. Το ραδιενεργό αυτό υλικό αναμιγνύεται με τα υγρά του σώματος και ταξιδεύει προς τους λεμφαδένες μαζί με τη λέμφο. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης ο γιατρός χρησιμοποιώντας μία ειδική κεφαλή, που ανιχνεύει επίπεδα ακτινοβολίας, εντοπίζει ακριβώς τη θέση στο δέρμα κάτω από την οποία ανευρίσκεται ο λεμφαδένας με το υψηλότερο επίπεδο ακτινοβολίας, επομένως ο λεμφαδένας φρουρός. Η ένεση πραγματοποιείται 20 λεπτά ή 8 ώρες προ του χειρουργείου.

Ένεση μπλε χ ρ ω σ τ ι κ ή ς ουσίας. Σε αυτήν την περίπτωση ενίεται χρωστική πέριξ του όγκου, οπότε γίνεται ορατή πλέον κατά τη διάρκεια του χειρουργείου η θέση του φρουρού λεμφαδένα, αφού αυτός φιλτράρει πρώτος τη λέμφο με τη χρωστική.
Το ποσοστό επιτυχούς ανεύρεσης του φρουρού λεμφαδένα με την έγχυση της χρωστικής ανέρχεται στο 82%, με την έγχυση της ραδιενεργού ουσίας στο 94% και με την έγχυση και των δύο στο 98%.

Κατά την επέμβαση

Συνήθως η εκτομή του φρουρού λεμφαδένα συνδυάζεται, και μάλιστα προηγείται χρονικά, με την ογκεκτομή του μαστού. Εντοπίζεται είτε οπτικά, βάφεται μπλε, είτε με την ανίχνευση της ακτινοβολίας, η περιοχή του δέρματος κάτω από την οποία ανευρίσκεται ο φρουρός λεμφαδένας κι ακολουθεί η τομή του δέρματος. Αφαιρούνται 1-3 λεμφαδένες, οι οποίοι αποστέλλονται για ταχεία βιοψία, ενώ ο χειρουργός συνεχίζει με την ογκεκτομή ή μαστεκτομή κι όταν έρθει το αποτέλεσμα της ταχείας, συνεχίζει με τον λεμφαδενικό καθαρισμό της μασχάλης εάν αυτό είναι θετικό, αλλιώς η επέμβαση λαμβάνει τέλος.

Μετά την επέμβαση

Συνήθως οι ασθενείς εξέρχονται την ίδια μέρα από το νοσοκομείο κι επιστρέφουν στις συνήθεις δραστηριότητές τους εντός ολίγων ημερών. Το ραδιενεργό υλικό αποβάλλεται πλήρως από τον οργανισμό εντός 24-48 ωρών.

Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών

By | IN THE NEWS | No Comments

Διαμαντής Ε. Θωμάς, M.D. – Γενικός Χειρουργός, Mediterraneo Hospital, 17/03/2011

herniaΤο Σύνδρομο κοιλιακών προσαγωγών ή αλλιώς κήλη των αθλητών, είναι μια πάθηση που αντιμετωπίζουν όλο και ποιο συχνά αρκετοί αθλητές κυρίως ποδοσφαιριστές και καλαθοσφαιριστές ή γενικότερα αθλούμενοι.

Ο Jerry Gilmore αναγνώρισε το σύνδρομο αυτό πρώτος το 1980 και ανέπτυξε μια χειρουργική τεχνική αποκαταστάσεως.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ,άλγος στην περιοχή της βουβωνικής χώρας και στην ηβική σύμφυση , που μερικές φορές είναι τόσο έντονο που ο επαγγελματίας αθλητής μπορεί να εγκαταλείψει ακόμη και μια λαμπρή καριέρα. Οι τραυματισμοί της βουβωνικής χώρας αποτελούν το 2 έως 5 % όλων των αθλητικών τραυματισμών, έτσι για να μην έχουμε καταστροφικές συνέπειες στην καριέρα των αθλητών η σωστή διάγνωση και θεραπεία έχουν πρωτεύοντα ρόλο, ώστε η πάθηση αυτή να μην γίνει χρόνια.

Παθήσεις που περιλαμβάνονται στο σύνδρομο κοιλιακών προσαγωγών είναι:
•Τενοντοπάθεια των προσαγωγών.
•Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτου.
•Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακού.
•Κατάγματα εκ κοπώσεως ηβικού οστού.
•Κατάγματα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου.
•Τραυματική ηβική οστείτης.
•Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου.

SPORTS HERNIA
Ο αιτιολογικός μηχανισμός αυτής της παθήσεως είναι ο οξύς ή χρόνιος τραυματισμός που μπορεί να συμβεί το ίδιο ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες αθλητές, κυρίως ποδοσφαιριστές λόγω συγκεκριμένων κινήσεων (π.χ. ΣΟΥΤ) και στους καλαθοσφαιριστές (π.χ. ΑΛΜΑΤΑ). Πριν από μερικά χρόνια ο πόνος σε αυτή την περιοχή ήταν σπάνιος και οφείλετο σε οξύ τραυματισμό των προσαγωγών μυών μετά από μία απότομη κίνηση που συνδυαζόταν με γλίστρημα ή σύγκρουση , απότομες τρίπλες, απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, απότομα κοψίματα, απότομες πάσες με την μπάλα του ποδοσφαίρου. Αν όλα αυτά γίνονται σε περιορισμένο χώρο τα φορτία αυξάνονται και η πιθανότητα τραυματισμού το ίδιο. Παρ’ολα αυτά, αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, το basket, το αμερικάνικο ποδόσφαιρο και οι ταχύτητες στον στίβο, έχουν γίνει πολύ πιο δημοφιλή ,αλλά και πολύ πιο δυναμικά.
Οι σημερινοί παίκτες είναι πιο «επιθετικοί» , οι απαιτήσεις περισσότερες , οι δυνάμεις που ασκούνται είναι μεγαλύτερες, οι προπονήσεις σαφώς πιο έντονες και τα διαστήματα ξεκούρασης στους επαγγελματίες πολύ μικρά. Οι παράγοντες αυτοί κάνουν τους τραυματισμούς στην περιοχή που προαναφέραμε πολύ πιο συχνούς.

Έτσι έχουμε διάχυτο άλγος επιδεινούμενο με την άσκηση και ιδιαίτερα κατά την έκταση των ισχίων ,στο στρίψιμο και στη στροφή . Ο πόνος αντανακλά στον προσαγωγό ή στους όρχεις, και γίνεται εντονότερος με το βήχα ή το φτέρνισμα ή κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Μπορεί να είναι αποτέλεσμα:
•Χαλάρωσης του έξω βουβωνικού στομίου.
•Ρήξη της απονεύρωσης του έξω λοξού.
•Ρήξη του κοινού καταφυτικού τένοντα.
•Ρήξη της απονεύρωσης του εγκάρσιου κοιλιακού.
•Διαχωρισμός βουβωνικού συνδέσμου.

Κλινικά είναι δύσκολο να γίνει διαχωρισμός ανάμεσα στην κήλη των αθλητών και στα άλλα αίτια βουβωβικού άλγους. Για την διαφοροδιάγνωση μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακτινογραφίες ,υπέρηχους ,κηλογραφίες ,μαγνητική τομογραφία ώστε να αποκλείσουμε της άλλες αιτίες. Η διάγνωση του βουβωνικού άλγους στους αθλητές είναι δύσκολη για δύο λόγους: 1) η ανατομία της περιοχής είναι πολύπλοκη και 2) συνήθως συνυπάρχουν 2 με 3 διαφορετικοί τραυματισμοί.

Η συντηρητική θεραπεία με φάρμακα και φυσιοθεραπεία συνήθως αποτυγχάνει αλλά σε περιπτώσεις αβέβαιης διάγνωσης μπορεί να δοκιμαστή. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα συμπτώματα εξαφανίζονται μετά από πολυήμερη ανάπαυση, αλλά επιστρέφουν σχεδόν αμέσως όταν ο αθλητής μπαίνει σε πρόγραμμα πλήρους δραστηριότητας ακόμα και μετά από εβδομάδες ή μήνες ξεκούρασης.

Η χειρουργική προσέγγιση αυτού του προβλήματος έχει επιτυχία της τάξεως του 95% δίνοντας άμεση και μόνιμη λύση σε αθλητές υψηλών επιδόσεων.

Υπάρχουν δύο χειρουργικές τεχνικές αποκαταστάσεως αυτού του προβλήματος:

1. Η ανοικτή τεχνική ,όπου για την επίλυση του προβλήματος έχουμε διατομή περιτονιών , μυών και συρραφή του πλέγματος για ενίσχυση του οπισθίου τοιχώματος, άρα καθυστέρηση στην αποθεραπεία και στην επιστροφή στην αγωνιστική δράση.

2. Η λαπαροσκοπική εξωπεριτοναική αποκατάσταση με τοποθέτηση πλέγματος (T.E.P), που πραγματοποιείται μέσα από 3 τομές των 5 χιλιοστών στο δέρμα, χωρίς διατομή περιτονιών , απονευρώσεων ή μυών επομένως κατά συνέπεια ελάττωση του μετεγχειρητικού πόνου και άμεση επιστροφή στους αγωνιστικούς χώρους (ταχύτατη ανάρρωση). Βασικά η λαπαροκοπική αποκατάσταση, αναδεικνύει την ανατομία του έσω και έξω βουβωνικού στομίου, επιθεωρεί άριστα και σε ποσοστό 100% την πορεία του περιτοναϊκού σάκου και αναδεικνύει ΠΑΝΤΑ την ύπαρξη λανθάνουσας – άρχόμενης ή και πραγματικής κήλης είτε “ευθείας” είτε “λοξής”! Η επιδιόρθωση γίνεται με “ανάταξη-επανατοποθέτηση” του περιτοναϊκού σάκου στην σωστή του ανατομική θέση, στην επιδιόρθωση του έσω στομίου και την παράλληλη επιδιόρθωση της κήλης αλλά και ΕΝΙΣΧΥΣΗ του κατώτερου κοιλιακού τοιχώματος-συστήματος των ορθών κοιλιακών μυών με την τοποθέτηση πλέγματος. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι όταν το πρόβλημα είναι αμφωτερόπλευρο η λαπαροσκοπική αποκατάσταση γίνεται δια των ιδίων οπών και για της δύο πλευρές.

Το σημαντικότερο όμως , είναι το γεγονός ότι η παραμονή του ασθενούς στο νοσοκομείο περιορίζεται σε λίγες μόνον ώρες, έως το πολύ μία μέρα. Ο χειρουργημένος μπορεί να περπατήσει και να καθίσει την ίδια μέρα, ενώ η επιστροφή στις καθημερινές του δραστηριότητες όπως είναι το μπάνιο, το ανέβασμα μιας σκάλας, η οδήγηση, το σήκωμα βάρους έως 5 κιλά, ακόμα και οι σεξουαλικές δραστηριότητες, αποκαθίστανται μέσα σε διάστημα 3 έως 5 ημερών. Η λαπαροσκοπική επέμβαση, εγγυάται ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα μια και δεν υπάρχει ουλή, ενώ από ιατρικής πλευράς, επισημαίνεται η μη δημιουργία φλεγμονών αλλά , ούτε και μετεγχειρητικών λοιμώξεων.

Η μέθοδος αυτή, πέραν των πλεονεκτημάτων που έχει, δίνει τη δυνατότητα στο 95% των χειρουργημένων αθλητών να επανέρχονται μετά από 4-6 εβδομάδες στις κανονικές αθλητικές τους δραστηριότητες σε αντίθεση με τις περιπτώσεις ανοιχτής επέμβασης ,που οι ασθενείς χρειάζονται 3-4 μήνες.

Στην καριέρα ενός αθλητή καταλαβαίνουμε πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και για αυτό η επιστροφή στην αγωνιστική δράση πρέπει να είναι άμεση και χωρίς επιπλοκές.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο σημαντικά είναι τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής αποκατάστασης στο σύνδρομο των κοιλιακών προσαγωγών για την υγεία και την καριέρα των αθλητών.